De grote mond van de kleine Italiaan

Europa en Amerika proberen op verschillende manieren de crisis te bestrijden. Amerika met zijn QE programmas (Quantative Easing) door geld bij te drukken. Europa door te bezuinigen en schuldenafbouw. Beter gezegd, minder staats-schuldopbouw. De Maastrichtnorm is om onder een schuld(aan)groei van 3% te blijven. Maar de schuld blijft wel groeien! In zijn laatste persconferentie zij de kleine Italiaanse voorzitter van de ECB, Mario Draghi het volgende: Dat de ECB de rentetarieven in de eurozone ongewijzigd laat, maar dat de ECB  bereid is om snel in actie te komen als de inflatie te lang, te laag blijft. Daarbij worden “alle instrumenten” die de ECB ter beschikking staan in overweging genomen, stelde hij.

Daarbij hoort ook de mogelijkheid om de geldhoeveelheid te verruimen (QE) via de opkoop van obligaties. Weer straffe uitspraken die eigenlijks niks kosten, en die een direct effekt op de financiele markten hadden. Dit verbale kunststukje had Mario al eens geleverd met zijn financiele bazouka in 2012 toen super Mario verklaarde “dat de ECB alles zal doen (Whatever it takes) om de Euro drijvende te houden’.
Vanaf toen zijn de aandelenmarkten ook terug gaan stijgen. Zijn recente uitspraken zijn echter gebaseerd op de schrik voor de gevolgen van deflatie. Deflatie is eigenlijk het omgedraaide van inflatie. Dus bij deflatie wordt uw geld dan ook meer waard! Maar niet alleen groeit uw geld, maar ook uw schuld! Een horror senario voor de schatkist. Staatschuld wordt in principe nooit afbetaald. Iedere aflossing wordt gefinancierd met een nieuwe staatslening. Indien er dus 3% inflatie zou bestaan, en de aangroei van staatsschuld is ook 3%, dan heb je eigenlijk geen netto stijging van de staatsschuld. Mocht de (echte) inflatie zelfs groter zijn dan 3%, dan wordt de staatschuld eigenlijk automatisch kleiner en weggeinflateerd. Stel dat we echter een deflatie krijgen van 3%. Dan groeit de staatsschuld met 3% meer per jaar dan de al bestaande zogenaamde 3% Maastricht norm.
In totaal zou er dan 6% netto schuld bijkomen bij de staatschuld. In 2013 had Nederland een staatschuld van 72% van het BBP. Dat is 27.304€ per inwoner of 54.607€ per werkende inwoner. Ter vergelijking met Spanje: ook een staatschuld van 72% van het BBP: 22.754€ per inwoner en 39.138 per werkende inwoner. (Eigenlijk kan je met statistieken alles bewijzen, dit zou eigenlijk het bewijs zijn dat Spanje er beter voor staat als Nederland (?))
Nu terug naar 3% deflatie en de staatschuld. Een ramp! Eigenlijk ook voor u. Want van wie is die schuld? Kijk maar even naar de cijfers hierboven, ze is van u! En wie moet die eigenlijk (terug)betalen? Juist… weer u. Alle moeilijke besparingen uit het heden en verleden worden dan opgevreten door deflatie. De vaststelling dat uw geld meer waard wordt, valt eigenlijk in het niets bij de vaststelling dat de staatschuld bij langdurige deflatie exponentieel toeneemt (Exponentieel: intrest op intrest). Nadat gebleken is met de bankencrisis dat schuld eigenlijk iets is dat moet worden terugbetaald, en er op het nippertje een financiele ineenstorting is vermeden, zal nu blijken dat het systeem van herfinanciering van staatsschuld met nieuwe staatsschuld enkel kan werken met inflatie. Voorlopig heeft de grote mond van onze kleine Italiaan de financiele markten wat gerustgesteld. De volgende stap zou wel eens onder druk van het IMF kunnen zijn om kunstmatig inflatie te creëren, door geld bij te drukken. Voorlopig liggen voor deze maatregel de Duitsers dwars. Daar zitten waarschijnlijk nog een aantal financiele bollebozen wiens opa hen heeft verteld van de hyperinflatie in de Weimar Republiek (juni 1921 tot januari 1924). De hyperinflatie van toen trof vooral spaarzame burgers hard. Terwijl de staat zijn totale schuld afloste voor een bedrag waarvoor nauwelijks nog een brood te koop was, werden pensioenen en spaargelden waardeloos. Nu de renteregelknop op 0,25% staat, en de inflatie op bijna 0, laat ons hopen dat de kleine Italiaan voorzichtig er wat inflatie kan bijsteken. Het is de minst slechte oplossing van de twee. Spaarders zullen dan wel wat anders moeten verzinnen dan die stomme spaarrekening bij de bank die zelfs de inflatie niet kan verslaan. (Nederland: Belasting van 30% op fictieve rente van 4% = -1,2% afgerekend op 1,5% echte spaarrente: blijft nog 0,3%  marge  over om de inflatie te verslaan. Bij meer inflatie gaat u gegarandeerd achteruit. Dat is dan ook zowat het enige dat nog gegarandeerd is bij een spaarrekening.