Druk op de dollar

Stel nu eens dat u, op verjaardagsvisite of gewoon op bezoek, met uw buurman over geld te spreken zou komen. Waar het anders gissen bleef naar de financiële handel en wandel van uw buur, zou deze u nu… Stel nu eens dat u, op verjaardagsvisite of gewoon op bezoek, met uw buurman over geld te spreken zou komen. Waar het anders gissen bleef naar de financiële handel en wandel van uw buur, zou deze u nu volledige openheid van zaken geven. Zo zou hij vertellen dat hij een dikke twee ton per jaar verdient. Echter, hij zou u ook vertellen dat hij dit jaar een dikke vier ton wil gaan uitgeven. Als hij u zich dan ziet afvragen waar hij dat geld zou gaan lenen, zou hij er nog aan toevoegen dat het lenen geen probleem is. Sterker nog: hij heeft de afgelopen decennia al een schuld opgebouwd van ‘een ton of 11, dus dit kan er ook nog wel bij’. Wat zou u in zo’n geval zeggen tegen uw buurman?
Onverstandig
Waarschijnlijk zou u uw buurman nogal onverstandig vinden, iemand die op de pof leeft. Wellicht vindt u het zelfs onverantwoordelijk gedrag, temeer als u ook nog te horen zou krijgen dat hij van plan is om de komende tien jaar ieder jaar nog een ton erbij te lenen. Maar goed, uiteindelijk zou dit het probleem van de buurman zijn. Als hij zich tot zijn nek in de schulden wil steken, moet hij dat zelf weten. Maar wat nu als hetzelfde beleid zou worden gevoerd met publiek geld?
Staatskas
Wat nu als een overheid met dezelfde lichtzinnigheid leningen af zou sluiten als uw buurman? Hoe onverantwoord zou u dat vinden? Die fictieve buurman van u bestaat namelijk in het echt. Hij is dan echter geen persoon, maar een staat, een grote staat bovendien. Het gaat om de Verenigde Staten. Dit land verkeert in een vergelijkbare positie als uw fictieve buurman, met dien verstande dat het niet om tonnen gaat, maar om biljoenen. (Nota bene: een biljoen is duizend miljard oftewel tien tot de twaalfde. In de Verenigde Staten zelf noemen ze dit een trillion. Veel media vertalen dit echter letterlijk naar triljoen, waardoor vaak een onjuist beeld ontstaat. Een triljoen is namelijk tien tot de achttiende.) De staatsschuld en het begrotingstekort van de Verenigde Staten zijn de dollar langzaam aan het uithollen.
Probleem
U kunt zich wel voorstellen dat als je tien jaar lang 50% tot 100% van je inkomen er bij moet lenen om je uitgaven te kunnen dekken, je in een moeilijke situatie verkeert. Zeker als je een onvoorstelbare schuldenberg van maar liefst $ 11 biljoen hebt. Dit is echter wel de situatie waarin de Verenigde Staten verkeren. Zij ervaren op de korte termijn tekorten die ze willen dichten met leningen, terwijl de lange termijn hen eigenlijk noopt tot aflossen om de rentelasten niet de pan uit te laten rijzen. Momenteel wordt echter gekozen voor de korte termijn en daarmee wordt het probleem voor de lange termijn enkel vergroot.
Doodlopende weg
Uw buurman zou u waarschijnlijk manen tot het uitgeven van minder geld. Zijn royale uitgavenpatroon zou immers wel eens zijn ondergang kunnen betekenen. Toch blijven de Verenigde Staten vrolijk spenderen. Inmiddels is in een halfjaar tijd al voor $ 2 biljoen aan stimuleringsmaatregelen aangekondigd. Dit gebeurt alsof het niets is, alsof men royaal een rondje voor de zaak bestelt. En dan volgt opnieuw een rondje, de stemming moet er immers wel in blijven. Deze gulle, royale gebaren kan men zich echter niet veroorloven en worden gefinancierd met leningen, steeds opnieuw. Dit is een doodlopende weg. Niet alleen worden de rentelasten immens hoog, maar ook zijn er steeds minder partijen bereid om te lenen aan een ongezonde partij als de Verenigde Staten. Als men ziet hoeveel bepaalde landen al hebben geïnvesteerd in dit land, is het wachten op het moment dat de maat bij deze landen vol is.
Druk op de dollar
Dit moment, dat onvermijdelijk lijkt, zal immense druk op de dollar uitoefenen. Wie wil immers geld van een land dat niet meer aan zijn verplichtingen kan voldoen? Nu is natuurlijk de grote vraag wanneer dit moment zal komen. Dit is moeilijk te zeggen. Al tien jaar wordt dit moment aangekondigd, maar nog steeds zijn de Verenigde Staten de absolute financiële wereldmacht. Wel is te zien dat de urgentie van het probleem her en der begint door te dringen. Zo hekelde de huidige EU-voorzitter het Amerikaanse spendeergedrag tijdens deze crisis in niet mis te verstane bewoordingen. Ook ondervond het kleine broertje van de Verenigde Staten, Groot Brittannië, al dat er grenzen zijn aan het lenen. De Verenigde Staten lijken echter niet voornemens iets aan hun beleid te wijzigen totdat het probleem zo urgent is dat ze ertoe gedwongen worden.
Mogelijkheden
Dit probleem in wording biedt in eerste instantie meer waarschuwingen voor risico, dan directe beleggingsmogelijkheden. Het is voornamelijk zaak dollarposities te mijden. Voor de lange termijn is het wellicht interessant een baissepositie in te nemen in deze valuta.
Simon Haas
www.deaandeelhouder.nl
Geraadpleegde bronnen:
 
http://www.z24.nl/economie/wereld/artikel
_63245.z24/Enorm_begrotingstekort_VS_voorzien.html
http://www.deaandeelhouder.nl/news/2009/2/
26/obama_verwacht_begrotingstekort_van_1_75_biljo/
http://www.treasurydirect.gov/NP/BPDLogin?application=np
http://www.treas.gov/tic/mfh.txt
http://www.deaandeelhouder.nl/news/2009/3/26/eu
_voorzitter_amerikaanse_aanpak_crisis_is_weg/
http://www.deaandeelhouder.nl/news/2009/3/26/gb_
kan_staatsobligaties_niet_volledig_plaatsen/