Het “Grote“ Duitsland!

De ogen zijn gericht op het Duitsland na de verkiezingen. Duitsland is het export wonder binnen de EU. Laagste werkloosheid, overschot op de handelsbalans, de beste van de klas. Hoe is dit wonder echter tot stand gekomen?
Door arbeid! Meer bepaald, goedkope arbeid. In Duitsland bestaat er geen minimum loon. Toen Oost en West-Duitsland werden samengevoegd reageerden werkgevers dat de gemaakte CAO afspraken dus niet meer van tel waren en ze kregen hierin gelijk. Van de ene dag op de andere alle verworven rechten kwijt. Flexwerken en zogenaande “1 euro Jobs” zijn schering en inslag. De “1 Euro job”, houdt in dat de werknemer voor een Euro per uur aan de slag gaat. Deze banen zijn bedoeld voor mensen die een uitkering krijgen en helpen hen om in het werkende leven te blijven.

Deze Euro per uur wordt onbelast uitbetaald en komt bovenop eventuele uitkeringen, dus er is weinig tot geen bezwaar om ze aan te nemen. Verder betaald men bv. in de vleesverwerkende industrie 3€ per uur, of zelfs per uitgebeend karkas. Volgens de officiële cijfers bedraagt de werkloosheidsgraad in Duitsland 6,8%, wat neerkomt op ongeveer drie miljoen werklozen. Maar die cijfers worden betwist, met name door een verantwoordelijke van het Arbeitsagentur van Hamburg.
Men moet eindelijk eens ophouden met het te hebben over een economisch wonder in Duitsland. De regering wijst er voortdurend op dat er rond de drie miljoen werklozen zijn, wat effectief historisch laag zou zijn. De realiteit is echter anders: ongeveer zes miljoen mensen vallen onder Hartz IV. Door de Hartz IV-hervorming, die de arbeidstijd flexibeler maakt, worden de 4,9 miljoen volwassenen die tegen een laag loon minder dan 15 uur per week werken, uit de werkloosheidsstatistieken gelicht. Maar werkende armen, mensen met een job van enkele uren per week, hebben die echt een job in de klassieke betekenis van het woord? Ook uit de cijfers geschrapt: een heleboel ouderen die een werkloosheidsuitkering ontvangen, maar niet meer als “actief” worden beschouwd. En dan zijn er nog de mensen die een sociale uitkering ontvangen, maar daarvoor moeten ze wel werkjes van openbaar nut uitvoeren voor 1 euro per uur. Het toont op een harde manier aan, wat ik jaren geleden al schreef wat betreft de oplossing voor mijn woonland Spanje. Vroeger devalueerde de peseta van tijd tot tijd, en het (binnenlands) feest kon blijven voortduren. Het enige wat in het groot Europa nog kan devalueren is de arbeidskost. Arbeidskost die tevens gereflekteerd is in de verkoopprijs van een produkt. Duitsland is daar het grote voorbeeld van. Grote vraag is echter of het loslaten van de CAO´s en minimumlonen er niet voor gaan zorgen dat we werkende armen krijgen. In Duitsland hebben ze dat echter voor elkaar gekregen, en op iedere EU vergadering zwaaien ze daar trots met hun statistieken. Lage werkloosheid, hoge export, positieve handelsbalans etc… Niemand die Angela Merkel slavernij onder de neus wil wrijven. Hoe hard het voor de betrokken ook is, de resultaten zijn er. In Nederland wil men de produktiviteit echter opvijzelen met hogere belastingen (60%), en meer verstikkende regelgeving. Het binnenland verbruik daalt, en de export is te duur wegens hoge lonen en sociale bijdragen. Het hypocriete is dat Nederlandse en Belgische vakbondsmilitanten hun goedkope vlees uit de Aldi en de Lidl halen. Zij gaan met goedkope ham uit Nedersaksen op hun boterham, naar de betoging voor meer loon (!?). In een eengemaakt Euro-Europa kan nog enkel gedevalueerd worden op arbeidskost! Wie wil de goedkoopste zijn? Het hele Duitse Wirkschaftswunder is echter gebaseerd op een sociale puinhoop! Dat Nederlandse en Belgische vakbonden eens wat meer aktie zouden voeren tegen deze Duitse sociale dumping! Het zou op termijn meer banen veilig stellen dan nu enkel kortzichtige loonsverhoging te eisen, en het verschil met Duitsland nog hoger te maken.