Kruistocht voor pensioen

Kruistocht voor pensioenEen veel te veronachtzaamd aspect van een naderende systeemomslag schuilt in het benutten van buitengewone kansen die zich zelden of nooit voordoen. Alleen moet je ze wel zien! In de pensioenwereld worden ze vooralsnog nauwelijks of niet onderkend.

Het zicht wordt bovendien belemmerd door het toezicht van De Nederlandsche Bank… Kruistocht voor pensioen Een veel te veronachtzaamd aspect van een naderende systeemomslag schuilt in het benutten van buitengewone kansen die zich zelden of nooit voordoen. Alleen moet je ze wel zien! In de pensioenwereld worden ze vooralsnog nauwelijks of niet onderkend.

Het zicht wordt bovendien belemmerd door het toezicht van De Nederlandsche Bank dat bijvoorbeeld niet toestaat meer dan 3% belegd vermogen in edelmetaal te steken. Droef voor de pensioengenieters en evenzo voor de premiebetalers in het vooruitzicht van stijgende premies, gekorte uitkeringen en langer doorwerken als gevolg van de vergrijzing.

Zo staat er in de Pensioenbijlage van het blad Management Team te lezen “dat we met zn allen moeten accepteren dat pensioenfondsen te weinig buffers hebben en dat we zelf maatregelen moeten treffen”.

Er staat ook “dat werknemers meer risicos moeten gaan nemen en dat de eigen verantwoordelijkheid kan betekenen dat werknemers naast hun AOW en het door de werkgevers toegezegde pensioen extra regelingen moeten treffen, bijvoorbeeld: door sparen, verzekeren of beleggen”.

Deze uitspraken deed Erik Lutjens, hoogleraar Pensioenrecht aan de Vrije Universiteit in een recent interview. Hij weet kennelijk nog niet dat zowel spaar- als verzekeringsproducten een koopkrachtfopspeen zullen blijken te zijn.

Voorts roept “meneer” Robeco dat pensioenfondsen minder moeten focussen op de lange maar meer op de middellange termijn. Ook zouden pensioenfondsen meer risicos moeten nemen en minder in staatsobligaties (minder staatsveilig!) maar meer in bedrijfsobligaties moeten doen. Om met Mark Rutte te spreken: “tsjonge jonge”! 

Zorgen voor de dag van morgen
Tot voor kort hoefde je je eigenlijk geen zorgen te maken over je pensioen. Bijgevolg was het pensioen maar een “saai” onderwerp. Echter, na de tech wreck begin deze eeuw werd de indexering aan de orde gesteld en moest het laatste loon tegen het middelloon worden ingeruild zodat de 70% uitkering lager uitviel.

Na de hypotheek- annex vastgoed- annex krediet- annex bankencrisis vanaf 2008 is er aanzienlijk meer zekerheid weggevallen. Opeens is iedereen in rep en roer. De lezers van mijn columns wisten dat jaren geleden al! Thans gaat het niet alleen om de stuiters maar veeleer om de toekomstige koopkracht.

Het brengt mensen in vertwijfeling als ze nu lezen dat je naast stijgende lasten en een inkomen met vraagtekens ook nog extra moet reserveren voor je eigen pensioen. Hoe doe je dat als je niet precies weet wat er boven je hoofd hangt en je van beleggen geen kaas hebt gegeten?

Regelrechte drogreden
Moet je dan toch maar ingaan op het spaar- en verzekeradvies van Erik Lutjens. Immers, hij is hoogleraar in het pensioenrecht dus hij zal er wel de nodige kaas van hebben gegeten. Wellicht koop je met zijn advies wel je pensioenzorg af om straks te ontdekken dat je op je koopkracht zwaar hebt moeten toeleggen.

Achteraf kun je dan vaststellen dat het een kwestie was van goed geld naar kwaad geld smijten! Tja, we leven intussen in een tijdperk waarin meer dan ooit “kwaad” geld wordt gecreëerd om de banken – die nog steeds “behangen” zijn met onafgeboekte derivaten – aan het infuus te houden.

De banken dienen daarvoor dan wel weer waardeloze staatsobligaties te kopen. Hoe pervers kan het zijn om de indruk te wekken dat het daarmee op termijn allemaal weer in orde komt – een regelrechte drogreden!

Koopkracht
De mega digitale geldgroei is het aambeeld waarop de koopkrachtverkrachting plaats vindt. Dat gaat goed zolang the man in the street dat niet in de gaten heeft. De maandelijkse premieinleg waarvoor je nu zeg even 100 broden kunt kopen, zal met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid straks niet meer dan 25, 10 of zelfs nog maar één brood opleveren. Daarmee hangt het pensioengat straks als een molensteen om je nek.

Rol overheid
Het koopkrachtverlies is een tweesnijdend zwaard: geldontwaarding en lastenverzwaring. Dus je wordt van twee kanten door de overheid in je pensioenjas genaaid! De voortdurende geldverruiming (Quantitative Easing of afgekort QE) in de V.S. en de laatste uitvinding van de Long Term Refinancing Operations afgekort LTROs) leiden er toe dat de vraag naar goederen zal stijgen naarmate het vertrouwen in fiatpapier daalt. Wanneer de vraag stijgt, stijgt ook de prijs. Dat is zo ongeveer de oudste economische wetmatigheid.

Rol Chinese munt
Aangezien de euro en de dollar er even beroerd voorstaan, hebben we nog “mazzel” dat de onderlinge muntpariteit vrij constant blijft. Immers, alle grondstoffen worden vooralsnog in dollars genoteerd.

Mocht deze “usance” (sinds Bretton Woods-1944) komen te vervallen en die kans stijgt naarmate de Aziatische landen met China voorop hun reserves in toenemende mate in goud omzetten dan is het met het vertrouwen in het huidige systeem gedaan.

Aan de hand van het strakke tempo van gold hoarding met China voorop doemt het moment dat de Chinese munt al met een geringe koppeling aan goud (zie laatste column “Warren Buffett: Aandelen Beter Dan Bonds en Goud”) de facto de rol van de dollar als reservevaluta zal overnemen, als de euro intussen al niet is geïmplodeerd.

Nadat de Chinese munt als nieuwe reservevaluta het licht gaat zien, zullen zelfs onze basisbehoeften onbetaalbaar worden. Immers, de euro is al niet meer dan een keizer zonder kleren. Alle pensioen-, bank- en verzekeringsproducten kunnen de prullenbak in.

Alleen bezitters van edelmetaal in welke vorm dan ook alsmede van grondstoffen, agriproducten, energie en water zullen deze omslag pijnloos weten te overleven. Op grond hiervan zal er straks een nieuwe tweedeling plaats vinden. Voor een beter begrip is het goed ook naar mijn Erasmuspresentatie te kijken op www.robertbroncel.com.

Pensioenbewustzijn
Intussen is een nieuw fenomeen verschenen: de premiepensioeninstellingen (PPI) die de collectieve pensioenmarkt kunnen betreden. Ze pretenderen goedkoper te zijn dan de traditionele marktpartijen.

Of dat afgezien van de kosten veel verschil maakt, valt sterk te betwijfelen omdat pensioenvorming nog steeds plaats vindt binnen het raam van de traditionele vehikels als oblis, aandelen en vastgoed. Alleen aandelen gestoeld op reële economische groei (Verre Oosten) of innovatie verdienen in dat kader sterke aanbeveling.

Nogmaals: het pensioenbewustzijn dient volledig te zijn gefocust op een totale omslag van ons huidige monetaire systeem. Zo niet dan zijn de gevolgen in termen van gederfde koopkracht niet te overzien. Zoals men in de V.S. zegt is “hard werken voor je geld is niet erg zolang je geld straks maar minstens twee keer zo hard voor je pensioen werkt. Dat kan alleen zonder blinddoek!

Robert Broncel
www.robertbroncel.com