Wat is een Duitse en Griekse Euro waard?

De Euro is de eenheidsmunt die representatief moet zijn voor de Europese unie. Die unie bestaat uit verschillende landen, die ieder hun eigen cultuur en werktempo hebben. De Duitse grundlichheid, Nederlandse zuinigheid, Frans syndicalisme, Spaanse Siesta, Grieks profitariaat, Zweedse nuchterheid, Belgische immobilisme, Portugese reconversie , Italiaanse corruptie… allemaal in 1 munt verpakt. De Euro! Proficiat. Daar waar vroeger links of rechts al eens een devaluatie werd doorgevoerd om de verhoudingen tussen de landen recht te trekken, gaat dat nu niet meer.

 

De betalingsbalans van een land vormt o.a. één van de graadmeters van de waarde van een munt. Nemen we bv. de betalingsbalans van Nederland uit 1990, dan blijkt uit de cijfers dat er 5 miljard (gulden) meer binnenkwamen dan er buitengingen. Dat wijst op een positieve export balans. Daaruit ontstond een vraag uit het buitenland naar gulden, om hun Nederlandse aankopen te betalen. Hierdoor steeg de waarde van de gulden. Vraag en aanbod, zo simpel is dat. Duitsland is op dit moment een groot export land. Dit wegens zijn abnormaal lage lonen, maar dat is een ander verhaal. Griekenland daarentegen voert meer in, dan het uitvoert. In 2012 heeft Jens Norvig in zijn boek “Rethinking de European Monetairy Union” de waarde van de Euro eens uitgerekend aan de hand van alle parameters die vroeger de waarde bepaalden van een nationale munt. Op die manier komen we op verschillende Euro´s uit. Een Duitse Euro is dan bijvoorbeeld meer waard dan een Griekse Euro. Hieronder de tabel, met de  Euro van Belgie als maatstaf. Een Belgische euro is dus 1 Euro

Duitsland 1,35€

Finland, Nederland, Oostenrijk, Frankrijk (?)  1,25€

Belgie, Ierland, Italie 1€

Spanje : 0,85€

Portugal : 0,70€

Griekenland : 0,60€

Hieraan kan je al merken dat een Griekse Euro, maar de helft zoveel waard is als de Duitse Euro, maar toch zitten we allemaal in die éne eenheidsmunt. Indien we dus uitgaan van enkel de handelsbalans, wat kunnen de Europese landen dan onderling doen?  
Laat ons beginnen met innovatie. Nieuwe producten uitvinden en exporteren. Is Europa blijven hangen bij Nokia, Hollandse kaas, Belgische chocolade, Franse wijn, Zweedse meubelen, etc…? Wie maakt de nieuwe produkten? De Iphone, de Apple TV, Samsung – Hyundai – Kia de lijst is lang. Indien de Europese landen onderlinge verschillen niet kunnen  wegwerken met innovatie, dan kan enkel LOONSVERLAGING nog helpen! Simpelweg, goedkoper produceren dan de andere, zoals Duitsland dat doet. Een gevaarlijk deflatoir senario. De welvaartstaat en de verzorgingsstaat komen zo wel onder druk te staan, evenals de pensioenopbouw. Dit is de harde economische realiteit van de oerwet van vraag en aanbod. De generaties geboren na 1950 beschouwen welvaart als iets dat er was, er is en er altijd zal zijn. Welvaart komt niet gratis uit de lucht vallen! Wat de ECB en de FED uitspoken, heeft te maken met het bedwingen van de financiele crisis, die veroorzaakt is door de banken. De economische crisis of de welvaartscrisis zal echter met hard werken moeten worden opgelost, en niet met boekhoudkundige truks. Nieuw en jong talent, dat “out of the box” denkt, zou moeten ondersteund worden. Universiteiten zouden hun onderzoeken sneller moeten kunnen “commercialiseren” en laten doorstromen naar de (maak) industrie. Het komt er nu op aan dat de Chinezen met hun goedkope brol naar huis moeten gestuurd worden, doordat Europa terug een kwaliteitslabel wordt. Het is hoog tijd om terug te slaan.