Vanwege de kredietperikelen vluchtten beleggers vorig jaar massaal uit aandelen en kochten daarvoor in de plaats staatsobligaties. De rente daalde hierdoor sterk, waarbij in maart een tussentijds laagtepunt… Vanwege de kredietperikelen vluchtten beleggers vorig jaar massaal uit aandelen en kochten daarvoor in de plaats staatsobligaties. De rente daalde hierdoor sterk, waarbij in maart een tussentijds laagtepunt net onder 4% werd bereikt. Vervolgens steeg de rente naar een hoogtepunt rond 4,8%. Dit niveau blijkt vooralsnog te hoog gegrepen, want de rente is inmiddels weer ver teruggezakt. Het is opmerkelijk dat veel beleggers genoegen nemen met een rentevergoeding van circa 4,3% per jaar. Zeker gezien de (officiële gerapporteerde Europese) inflatie (3,8%), belasting (1,2%) plus het risico van dalende obligatiekoersen. Een stijgende inflatie is funest voor obligatiekoersen. Des te vreemder is het dat de rente sinds de piek in augustus daalt, terwijl de inflatiedruk niet is afgenomen. De producentenprijzen, een belangrijke indicator voor de inflatoire ontwikkeling, rezen in juli de pan uit: +9% op jaarbasis. Inmiddels heeft de rente zelfs de voormalige neklijn neerwaarts doorbroken. Een definitieve doorbraak van de rechter schouder zou een verdere daling richting 4% inluiden. Momenteel test de rente de bodem van mei waar deze rechter schouder werd gevormd.
