België staat op zijn kop, omdat de huidige regering het heeft gedurfd realistische maatregelen te nemen om de zekerheid van uitbetaling van pensioen naar de toekomst te waarborgen. Nederlanders kunnen best ook dit artikel lezen, want die zijn tevens in hetzelfde bedje ziek. In beide landen heeft de keizer geen kleren aan, maar vele syndicalisten willen het niet zien. Onderaan staat een grafiek die eigenlijk in het kort verduidelijkt waar het in de kern over gaat. In België wordt het wettelijk pensioen gefundeerd door het repartitie stelsel, dit wil zeggen dat de pensioenen van de huidige generatie gepensioneerden wordt gesubsidieerd door de huidige generatie werkenden. Men ziet aan de grafiek een sterke daling rond de jaren 90 van de pensioenleeftijd. Oorzaak het invoeren van het zogenaamde brugpensioen. Dit brugpensioen was het gemakkelijke antwoord om de werkloosheidcijfers op te lossen (politiek), om de vakbonden stil te houden als er grote bedrijfssluitingen waren en om van dure oudere anciënniteit werknemers vanaf te geraken (Werkgevers). Alle 3 hebben ze uit datzelfde vaatje getapt. Tussen 1979 en 1993 daalde de groep mannelijke 50-plussers die effectief werkte van 63% naar 36%! Om deze onhoudbare situatie te vergoelijken, komen vakbonden met valse argumenten. O.a. de pensioenen kunnen blijven betaald worden door de hogere productiviteit. Tussen 1980 en 1995 was er een toename met 36% van de productiviteit en in 2009 waren we per gewerkt uur 15% productiever dan in 1995. Deze scherpe toename van de productiviteit houdt in dat we meer produceren op dezelfde tijd. Die vakbonden vergeten dat die hogere productiviteit wegens hogere looneisen (van diezelfde vakbonden) er wel moest komen anders kunnen die hogere lonen weer niet betaald worden. Zo gebruikt men dit productiviteits argument om 2 meesters te dienen. Je kan het echter maar 1 keer doorberekenen. De gemiddelde Belgische werknemer heeft een loopbaan van 32,5 jaar waarin hij bijdragen betaalt voor de sociale zekerheid. Nochtans gaat het pensioenstelsel uit van een carrière van 45 jaar. Bij vrouwen wordt een professionele loopbaan gemiddeld na 29,9 jaar afgesloten. Daarmee blijft België, samen met Luxemburg, ver onder het Europees gemiddelde. Het zijn de verworven rechten uit het verleden die tevens oorzaak zijn van dit gat in de grafiek tussen effectieve pensioenleeftijd en levensverwachting. Een oudere werknemer van + 50 jaar, met opgebouwde anciënniteit of leeftijdsbarema, kost 46% meer dan zijn 25- jarige collega. Daardoor prijzen zij zichzelf dus uit de markt. Als dan nu de vakbonden stellen dat een oudere werknemer een lichtere job zou moeten krijgen, of aangepast werk, hoor ik ze niets zeggen over aangepast loon! Kortom, zelfs indien een vakbondsafgevaardigde maar 1 hersencel zou over hebben, zou deze toch voldoende moeten zijn om de grafiek te begrijpen, en het halsstarrig vasthouden aan verworven rechten uit het verleden een vraag moeten kunnen stellen. Het gat in de grafiek komt op de schouders van de huidige jongeren. Waarvan spijtig genoeg de meesten het woord pensioen een ´ver van mijn bed show´ vinden. Het tegendeel is echter waar. Zij zijn nu reeds verschillende keren de pineut van de langere levensverwachting van de babyboomers. Die oudere generatie verwacht nu van hen, dat ze hun pensioen bijeenwerken, dat ze de doorgeschoven staatsschulden (staatsobligaties) wegwerken en de verhoogde ziektekosten van de vergrijzing ophoesten. Daarbovenop heb je nog de ‘erfenisparadox’. Terwijl de erfenissen vroeger een middel waren om een kapitaalstransfer van de niet-actieve, naar de actieve (jongere) bevolking te organiseren, zijn erfenissen nu een kapitaal geworden dat van hoogbejaarden naar diezelfde bruggepensioneerden gaat! Bottom line: Daar waar het pensioengat in 1960 rond de 5 jaar lag, ligt het nu rond de 18 jaar. Dat is 3x meer. Jongeren steek maar een tandje bij (productiviteitwinst helpt volgens de vakbonden), maar verlies onderweg de trappers niet!
