Geld is de olie, niet de motor was een artikel van Tom gisteren in de Beursbox nieuwsbrief.
Mooie titel en nog juist ook. Maar wat is cash dan wel? Niet alleen papieren briefjes en metalen muntjes maar ook en vooral saldos op bankrekeningen. Cash dient om snel en moeiteloos uit te geven aan verbruiksartikelen zoals voeding, kleding en vooral amusement: iPhones, laptops, games, reizen, enzovoort. Het is niet bedoeld om te sparen “voor den ouden dag”. Het is niet bedacht als een “store of value”. Muntjes en briefjes hebben geen of weinig waarde op zich en computergeld al helemaal niet. Het is wel mogelijk om met cash permanent waardevolle dingen te kopen zoals goud, aandelen, huizen, diamanten, kunst, antiek, enzomeer. Een spaarrekening helpt je alleen maar om de volgende belastingaanslag te betalen. In België is het verboden om grote aankopen zoals een auto of een woning met papieren geld te betalen. Het moet langs een bankrekening gebeuren. Zogenaamd om fraude, belastingontduiking en witwassen te beletten. In werkelijkheid omdat er veel te weinig papieren geld in omloop is en omdat de Staat het betalingsverkeer in haar klauwen wil houden.
Computergeld hoeft niet gedrukt te worden: het wordt verzonnen, noem het “gebitterd”. Het bestaat alleen maar in een computergeheugen op een harddisk in de vorm van “bits” : ééntjes en nulletjes in binaire code. Bankiers mogen het volkomen (zelfbedacht) wettelijk bitteren als een klant erom vraagt door een lening aan te gaan. Het bittergeld staat bijvoorbeeld tegenover de waarde van het vastgoed dat de klant ermee aankoopt of het huis dat hij ermee financiert en laat bouwen. Dat stelt een waarde voor die min of meer permanent is. Tot het huis afbrandt. De klant kan er ook mee op reis gaan. Na de reis is de waarde opgebruikt. De schuld aan de bank stelt dan niets meer voor behalve dat ze nog moet afgelost worden: omgezet worden in ander bittergeld wat de klant verdiend heeft met werken als salaris of met verkoop van verbruiksproducten. Moet na verbruik de bijbehorende schuld niet ontbitterd worden? Ze stelt namelijk geen waarde meer voor, alleen maar de verplichting van de klant om het bedrag terug te betalen. Dat stelt misschien een waarde voor maar toch een heel onzekere. Wat als de klant niet kan of wil terugbetalen? Dan moet de bank een verlies boeken. Maar eigenlijk heeft zij helemaal niets verloren omdat het bedrag “gebitterd” was, verzonnen, virtueel geprint in .pdf formaat. Wat een waanzin! En toch blijft dit systeem werken zolang klanten blijven geloven dat het werkt. De banksters en bevriende kapitalisten en politici geloven er al lang niet meer in. Zij “kopen” +- vaste waarden met hun verzonnen gebitterd bittergeld: landbouwgrond, goud, beursaandelen, verhuurbare woningen en woonkazernes, kunst en diamanten. Geen gebitterde staatsschuld meer. Maar wat moet de werkende niet-uitkerings-trekkende belasting-betalende burger doen met zijn spaargeld? Zeker niet het toe vertrouwen aan de graaiende tengels en tentakels van de BitterBanksters of de BitterPolitiekers. Geen pensioenfondsen dus. Vooral geen spaarrekeningen. Aandelen misschien? Goud en zilver? Grond? Huurwoningen?
Ik kan niet spreken voor andere gepensioneerden want ik ben nooit verkozen als hun vertegenwoordigende spreekmond. Ik wil slechts zeggen wat ik zelf doe. Ik bezit 1/3 van mijn vermogen in goud, 1/3 in vastgoed en 1/3 in speculatieve aandelen. Cashgeld heb ik voldoende om de bakker en de melkboer te betalen. Bittergeld heb ik voldoende om Proximus en Electrabel en DeWaterLeiding en vooral de Belastingen te betalen. Ik ben geen profeet. Ik raad niets aan niemand aan. Ik schrijf: dit doe ik; denk zelf na; doe wat in jouw omstandigheden en mogelijkheden het beste lijkt. Zekerheid heeft niemand. Dood gaan we allemaal maar wel zo laat en comfortabel als mogelijk.
Nieuwsflits
