Halverwege september steeg de korte rente plots van 2% naar 10%, omdat liquiditeit in de repomarkt opdroogde. Geen mens die er eigenlijk bij stilstond, want het voelde niet aan als crisis. Geen bank dreigde om te vallen, geen concreet dossier was te zien.
En toch: eigenlijk is een crisis in de repomarkt érger dan een gewone crisis bij één of andere slecht gekapitaliseerde bank. De repo-rente is de rente die banken elkaar aanrekenen om hun geld “overnight” te stallen. Aan het einde van elke handelsdag, namelijk, zijn er banken die liquiditeiten teveel hebben, en anderen die er te kort hebben. Dat wordt uit geëffend met die reporentes: overnight rates.
Dat alles gaat natuurlijk vlot als de banken elkaar vertrouwen. Het is alsof je je buur zou tegenkomen op straat, je je schoen moet binden, en even zou vragen of hij je portefeuille wil vasthouden. Niks aan de hand. Behalve, natuurlijk, als die buur zo zwaar in de schulden zit dat die wel eens met je portefeuille aan de haal zou kunnen gaan. Dan is het een ander verhaal natuurlijk.
Lees verder
