Stel u eens voor dat er geen Corona-virus ware geweest. Dat dit een saai jaar ware geweest met de gebruikelijke onzin over het klimaat en de ondertussen klassiek geworden politieke schandalen in de pers. Mijn vraag aan u: wat zou dan het belangrijkste thema van het jaar geweest zijn?
Ik zal u mijn antwoord alvast geven: de financiële crisis. Die was (en is) namelijk uitzichtloos. Sinds 2008 hebben centrale bankiers massaal veel liquiditeiten in de markten gepompt, dit vanuit de theorie dat voor elke geïnjecteerde euro méér dan één euro aan opbrengsten zouden zijn. Dit via “terugverdien-effecten” en “multiplicators” allerhande. Keynesiaanse bullshit natuurlijk, maar dat is hoe ze het ons verkochten.
Het resultaat is dat we twaalf jaar later globaal dieper in de schulden zitten dan ooit, de belastingen niet meer hoger kunnen, en de rentes niet meer lager. Er is met andere woorden geen “beleidsruimte” meer – lees: geen ruimte meer om het nog erger te verknoeien. De situatie is zelfs zo absurd, dat banken geen goeie spaarders meer willen: voor elke euro die zij als spaartegoed voor u moeten aanhouden, en waarop ze u 0 cent betalen, moeten zij zelf 4 cent aan de ECB betalen.
Hoe lang is zoiets vol te houden, denkt u?
Lees verder…
