Spreiding van je vermogen is belangrijk

De ECB zegt subprime. Over AI. En jij zit er waarschijnlijk al in (Harmen van Wijk)

Een centrale bank die subprime zegt

Centrale bankiers kiezen hun woorden met de zorg van een chirurg. Ze weten dat één verkeerde zin de markten in beweging zet. Juist daarom viel het me op dat de ECB in haar nieuwste Financial Stability Review de leenrage rond AI vergelijkt met de subprime-zeepbel. Dat woord gebruik je als toezichthouder niet zomaar.

Het verhaal erachter is eenvoudiger dan het klinkt. De hyperscalers zijn de reuzen die de datacenters en de rekenkracht voor AI bouwen. Zij financieren die uitbreiding steeds vaker met geleend geld en met complexe constructies. Eind juni stond er volgens de ECB ruim 4.000 miljard dollar aan verplichtingen buiten de balans. Dat geld staat dus niet in de jaarrekening die beleggers en analisten doorlezen, maar het bestaat wel degelijk.

Daarmee kantelt het verhaal. Jarenlang was AI een winstverhaal, met stijgende omzetten en koersen die daarbij pasten. Nu zegt de toezichthouder hardop dat het ook een schuldverhaal is.
Waar heb ik dit eerder gezien?

Wie in 2007 al belegde, krijgt bij dit soort berichten een ongemakkelijk gevoel. Toen zaten de risico’s van banken ook niet op de balans. Ze zaten in zogeheten SIV’s, aparte vehikels buiten het zicht van de gewone belegger. Op papier zagen de banken er gezond uit, terwijl de echte kwetsbaarheid ergens anders geparkeerd stond.

Dat ging goed zolang er geld bleef binnenstromen. Het probleem werd pas zichtbaar toen de financiering opdroogde. Op dat moment bleek dat niemand precies wist hoeveel risico er waar lag, en die onzekerheid sloeg harder toe dan het risico zelf.

Ik zeg niet dat AI hetzelfde is als subprime. De bedrijven van nu verdienen echt geld en de technologie is echt. Maar het patroon van verplichtingen die je niet ziet en die pas tellen als het tij keert, dat herken ik wel. En kennelijk de ECB ook.
Je zit er waarschijnlijk al in

Misschien denk je nu dat dit vooral een probleem is voor mensen die losse techaandelen kopen. Dat is helaas te kort door de bocht. Wie een breed indexfonds heeft, of een pensioen opbouwt bij een groot fonds, heeft vaak een flink deel van zijn geld in precies deze techbedrijven zitten. Die bedrijven zijn zo groot geworden dat ze een steeds groter stuk van de index uitmaken.

Dat betekent dat je dit risico meedraagt, ook als je er nooit bewust voor hebt gekozen. Je ziet het niet in het jaarverslag van het bedrijf, niet in je maandoverzicht en niet in het jaarbericht van je pensioenfonds. Het zit er gewoon, stil, onder de oppervlakte.

Spreiding voelt veilig. Maar spreiding over een index waarin een handvol bedrijven de dienst uitmaakt, is minder breed dan het etiket belooft.
Wat ik hiervan meeneem

Paniek is nooit een strategie, en wegrennen uit alles wat met AI te maken heeft evenmin. Wat ik wel doe, is kijken waar mijn geld echt zit en hoe afhankelijk ik ben van één verhaal. Als een toezichthouder het woord subprime gebruikt, is dat voor mij een reden om mijn portefeuille met frisse ogen te bekijken. Niet om alles om te gooien.

De les uit 2008 was niet dat je nooit moest beleggen. De les was dat wie wist wat hij bezat en een plan had, de klap beter opving en daarna klaarstond. Wie blind vertrouwde op de verpakking, schrok zich het meest.

Beleggen kent risico’s. Rendementen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.

Komende donderdag om 09.00 uur geef ik een gratis online training waarin ik de 10 wetenschappelijk bewezen beleggingsstrategieën doorloop die werken in elk klimaat, ook nu. Aanmelden kan via deze affiliate link

Weet jij eigenlijk hoeveel van je pensioen of indexfonds in een handvol techbedrijven zit?

Meer van de auteur

Olieprijs daalde fors in oktober

Een wiebelende stoelpoot (Jack Hoogland)