Een verhoging die voelt als een verlies
PFZW, PMT en BpfBouw hebben bekendgemaakt dat de pensioenen in 2027 met 0,8% omhooggaan. Op papier is dat een verhoging, en zo wordt het ook gebracht. Maar de Nederlandse inflatie stond in oktober op 3,7%. Wie die twee getallen naast elkaar legt, ziet geen verhoging. Hij ziet een gat.
Het gaat om gepensioneerde zorgmedewerkers, bouwvakkers en metaalwerkers. Mensen die tientallen jaren verplicht hebben ingelegd, maand na maand, zonder er zelf iets over te zeggen te hebben. Ze deden precies wat van hen gevraagd werd. En nu blijkt dat hun pensioen de prijzen in de winkel niet bijhoudt.
Maak het even concreet. Stel dat je €1.000 pensioen per maand ontvangt. Met 0,8% erbij wordt dat €1.008. Als de prijzen in het tempo van 3,7% blijven stijgen, heb je €1.037 nodig om dezelfde boodschappen te doen. Dat is €29 per maand minder koopkracht, ofwel €348 per jaar. Bij een hoger pensioen loopt dat bedrag navenant op.
Twee derde verdwijnt in de buffer
Het pijnlijkste detail zit bij PMT. Daar gaat twee derde van het resultaat naar buffers. Het geld is dus niet weg. Het wordt alleen niet aan jou uitgekeerd, nu je het nodig hebt.
Buffers zijn bedoeld om klappen op te vangen, en daar valt op zich iets voor te zeggen. Maar wie vandaag met pensioen is, betaalt vandaag de rekening bij de supermarkt, de energieleverancier en de zorgverzekeraar. Een buffer die over tien jaar misschien iemand anders helpt, maakt jouw boodschappenkar van deze week niet goedkoper.
Het nieuwe pensioenstelsel werd verkocht als eerlijker en transparanter, met pensioenen die sneller meebewegen met de resultaten. Veel deelnemers zien nu vooral voorzichtigheid aan de kant van het fonds en inlevering aan hun eigen kant. Dat verklaart waarom de boosheid online zo snel oploopt.
We hebben dit eerder meegemaakt
Wie ouder is dan veertig, kent dit gevoel. Tussen 2009 en 2014, na de kredietcrisis, werden pensioenen jarenlang bevroren en in sommige gevallen zelfs gekort. Dat heeft het vertrouwen in het stelsel blijvend beschadigd. Veel mensen zijn sindsdien nooit meer helemaal gerust geweest.
Het verraderlijke van koopkrachtverlies is dat het zich opstapelt. Een achterstand van dit jaar wordt niet vanzelf ingehaald. Volgend jaar begint de berekening gewoon vanaf het lagere niveau. Een paar van zulke jaren achter elkaar en je merkt het niet aan één grote klap, maar aan honderd kleine keuzes die je ineens moet maken.
Niet zichtbaar in één keer. Maar structureel. En precies dat maakt het zo lastig om er op tijd iets aan te doen.
Wat je wel zelf in handen hebt
Je kunt je pensioenfonds niet dwingen om meer uit te keren. Je kunt wel bepalen of je volledig afhankelijk blijft van een fonds dat zelf beslist hoeveel je krijgt. Steeds meer Nederlanders kiezen ervoor om daarnaast eigen vermogen op te bouwen, zodat de beslissing over hun koopkracht niet alleen in andermans handen ligt.
Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn, en het hoeft ook niet groot te beginnen. Het gaat om een plan dat je begrijpt, dat past bij jouw situatie en dat je jarenlang volhoudt. Wie dat plan heeft, kijkt anders naar een bericht als dit. Niet met paniek, maar met de wetenschap dat er een tweede poot onder staat.
Beleggen kent risico’s. Rendementen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dit is geen persoonlijk advies.
Komende donderdag om 09.00 uur geef ik een gratis online training waarin ik de 10 wetenschappelijk bewezen beleggingsstrategieën doorloop die werken in elk klimaat, ook NU. Aanmelden kan via deze affiliate link
Hoe kijk jij naar die 0,8%? Vertrouw je erop dat je pensioenfonds je koopkracht bewaakt, of bouw je er al iets naast?
