Is het grote sterke Europa waar de voor-oorlogse generatie van droomde voorbijgestreefd aan zijn idealen? De oorspronkelijke motieven om een groot Europa te stichten inspireren niet meer. Het eerste motief: Nooit meer oorlog ! Mensen die nu 65 zijn hebben echter nooit oorlog gekend! Laat staan de huidige generatie. 1/3 van de jongeren tussen 14 en 16 jaar blijkt de naam Hitler zelfs niet te kennen!
In de jaren 60 begon de “koude oorlog”. Maar die is er ook niet meer, gezien de Sovjet Unie niet meer bestaat in zijn vorm van toen. Een derde motief was het creëren van welvaart. Ongeveer 60% van de ouders zijn er nu van overtuigd dat hun kinderen het slechter gaan hebben in de toekomst als zijzelf. Het geloof in Europa als welvaartsmotor is dus ook verdwenen. Het zou solidariteit brengen onder de arme en rijke lidstaten. Als je kijkt hoe Griekenland, Spanje, Portugal, kortom het zuiden, kraakt en knarst onder het Europese juk, dan blijken sommige van deze landen er misschien berooider vanaf te komen als het moment dat ze bij Europa aansloten! Als laatste motief wil ik de ilussie van de verzorgingstaat stellen. Europa vergrijst! Wie gaat de toekomstige oude rakkers hun mond openhouden? De jonge generatie? Deze hebben van de huidige beleidsmakers (en toekomstige gepensioneerden) reeds een enorme schuld kado gekregen, die ze maar eens eerst moeten zien af te betalen. Een van de oplossingen van de huidige schuldencrisis is de schulden voor zich uit schuiven naar de volgende generatie! De anti Europese golf die de laatse jaren is ontstaan heeft het Europese establishment misschien ook wel aan zichzelf te danken. Het Europese ambtenarenbestand is als een bacteriënkweek die woekert naar alle kanten. Regeldrift alom. Met als sluitstuk het beroemde/beruchte bananendecreet waarin de EU de kromming van de bananen ging bepalen! (Echt waar! Google zoekterm: EU bananen richtlijn!). Huidige nationale politici begeren een uitloopbaantje bij de EU, die nu al vergeven is met de kinderen van… (let maar eens op de achternamen van jonge euro parlementariers). De schandalige verdeeldheid en besluiteloosheid over wat te doen met Syrië. Als Europa macht wil uitstralen, laat die dan ook eens zien! Als misschien binnenkort de Arabische liga tussenkomt, en een einde maakt aan de vijandelijkheden staat het “sterke” Europa voor joker. Het stond erbij en het keek ernaar. Vraag is, hoe geraken we van Europa vanaf? Niet dat dit een oplossing zou zijn, maar gewoon de theoretische vraag. Heeft de bacteriënkweek zich niet te sterk vastgenesteld in alle sectoren, en is het een niet te bestrijden kanker geworden? In verschillende Europese landen heeft ooit het leger, de nationale regering afgezet, om orde op zaken te stellen. Maar welk leger, moet nu waar zijn, om dat te verwezelijken? Een militaire putsh is dus onmogelijk. Vanuit de politiek moet men ook geen initiatief verwachten, dat is een zichzelf instandhoudende kaste. Enige mogelijkheid dat overblijft voor een land dat onafhankelijk van Europa wil worden is eruit stappen! Als de Griekse of Spaanse bevolking de besparingen, die nu tot armoede en werkeloosheid lijden, beu zijn, kan het misschien raar verlopen met Europa. Het wegvallen van de grenzen was een fanastische economische stimulans. Echter de 3% begrotingsnorm die Europese landen tegen heug en meug van “Europa” moeten behalen, geven tevens aanleiding voor nationale politici, om de huidige crisis, die pijnlijk is door al zijn opgelegde besparingen, in de schoenen van Europa te schuiven.
Besluit: Ik ben voor een sterk Europa, economisch, sociaal en militair. Ik vrees echter dat de financiële crisis ervoor zal zorgen de eens zo mooie oorspronkelijke solidaire Europese gedachte binnenkort in het zuiden uit elkaar zal spatten.
