Ik heb deze zomer iets gedaan wat ik nooit eerder deed. Ik heb jullie opgezocht.
Op deze lijst staan 2.841 mensen met een eigen bedrijfsdomein in hun mailadres.
Dat weet ik omdat het domein maar één abonnee heeft. Meer weet ik niet en meer wil ik niet weten.
Van al die 2.841 sites is de openbare voorkant opgehaald, in augustus en nog een keer deze week. Geen namen, geen adressen, geen tekst bewaard. Alleen: doet hij het.
482 deden het niet. Dat is één op de zes. En 43 van die sites werkten in augustus nog wel. Dat is het punt: het overkomt je zonder dat iemand het zegt.
Nog een getal: van de sites die het wel doen, staan er 316 alleen op het oude http, zonder slotje in de adresbalk. Dat kost je klanten die het zelf niet kunnen benoemen. Ze klikken weg en zeggen er niets over.
Wat ik van ondernemers hoor, is trouwens nooit “mijn site is stuk”. Het is: het slotje is weer verlopen. Klanten bellen over een pagina die niet bestaat. Iemand heeft er even aan gezeten en toen was hij een dag weg. Of: ik sta niet in Google en ik weet niet waarom.
Dat is het moment waarop je erover nadenkt. En dan blijkt vaak dat doorlappen duurder is dan opnieuw bouwen.
De man die dit voor me nakeek, bouwt ze ook. Vast bedrag, je ziet hem voordat hij live gaat, en daarna is er één iemand verantwoordelijk.
