De parochie van miserie beschrijft de gebeurtenissen die zich afspelen rond de eeuwwisseling 1900, in een van de armste buurten van Antwerpen: de parochie van Sint-Andries, in de volksmond “de Parochie van Miserie” genoemd. We beleven het wel en wee van de mensen uit deze buurt: hun miserie, hun kleine pleziertjes, hun strijd om het dagelijks bestaan, hun verlangen naar een menswaardige maatschappij.
In die tijd was de pastoor het hoogste gezag, dan kwam de burgemeester , de dokter en de notaris. Als we nu naar de machtsverdeling kijken dan blijkt dat op de kerktoren geen haan meer staat, maar een Euro teken, en dat de pastoor is vervangen door een econoom. Vanaf de cansel prediken die economen voor consumptie. Consumtie als het hoogste geluk. De nieuwe iphone 5, het nieuwe model van BMW, de nieuwste Louis Vitton, dan pas zal je gelukkig zijn. Wat is er gebeurd met het gewone geluk van een job, een woning, kindertjes en een fantsoenlijk leven. Zoals in het liedje van Gerard Cox 1953 “toen was geluk nog heel gewoon”. In de parochie van miserie wonen nu huizenbezitters met hypotheken die onder water staan, hoog afgestudeerden die geen job vinden, kansarmen die zowiezo al geen job hebben en kleinhandelaars die uitgeknepen en doodgefiscaliseerd worden door de staat. De regering weet van geen hout pijlen maken om de torenhoge (bank)schulden door de maatschappij te laten betalen door hogere belastingen en BTW. Het is dat, of de ineenstorting van het westerse model! Het hoogste goed was begin de 21ste eeuw echter het leven op krediet. En we hebben allemaal meegedaan. Als nu blijkt dat krediet of beter gezegd schuld, moet worden terugbetaald, vallen de lijken uit de kast. Ooit werd Margret Thatcher beschuldigd door de grote economische hogepriesters uit Wall Street van het toepassen van “kitchen economics”. Maar het is een harde werkelijkheid. Schuld moet worden terugbetaald en niet gefinancierd met andere schuld. Dat vertelde mijn moeder in haar keuken ook al, en zij was geen econoom! De werkende massa wordt kleiner, en de nest met politieke parasieten groter. Bijvoorbeeld voor België en/of Spanje heb je eerst Europa dat uit de ruif wil eten, dan het land zelf (Federale regering Spanje/België), dan gewestregering (Vlaamse gewest of Valencia) dan de provincie (Antwerpen, Alicante) dan de gemeente (Stad Antwerpen/Benidorm). En allemaal bemoeien ze zich met het welzijn van de inwoners van de parochie van miserie. Schaamteloos eten alle politieke mandaten mee uit de ruif. Allemaal beschouwen ze hun stukje politiek mandaad als het hoogste goed dat door de strot van de burger moet geduwd worden. Ze bemoeien zich met alles en iedereen overladen het “vrije” westen met geboden en verboden die verstikkend ieder initiatief in de kiem smoren. Regelvrije industriezone´s zouden echter een ongeloofelijke boost kunnen geven aan de oplossing van werkloosheid Dit in plaats van jonge ondernemers te verplichten eerst een leger adviseurs in dienst te nemen die het bos met regelgeving moeten wegkappen, voordat de weg is vrijgemaakt om te kunnen ondernemen! Indien we echter terug een beetje geluk wil creëren in de parochie van miserie, zal men eerst van mentaliteit moeten veranderen. Regelgeving wegkappen. Niet het sociale vangnet gebruiken als een hangmat, maar zelf, en in gemeenschap de handen uit de mouwen te steken en verantwoordelijkheid nemen. Duurzaamheid te verkiezen boven mode en consumptie. Zich af te vragen wat de sociale kost is van al die goedkope Chinese of Indische brol. Misschien terug rond de kerktoren te kopen en de locale gemeenschap te steunen. Want die gemeenschap, dat zijn wij.
