Veel European zijn geschokt door de ‘shutdown’ die de VS op de rand van de afgrond bracht. Maar als bepaalde populistische anti-EU-partijen een doorbraak maken bij de komende Europese verkiezingen, zou de EU zelf ook wel eens de de deuren kunnen sluiten. De Europese rechtse krachten proberen hun rangen te sluiten. Op 13 november bracht de voorzitster van het Franse Front National, Marine Le Pen, daarom een bezoek aan haar Nederlandse collega Geert Wilders.
De linkse pers roept dan moord en brand en vereenzelvigt de dochter, Marine le Pen, met de oude uitspraken van haar vader, Jean Marie Le pen, in verband met antisemitisme en xenophobie. Dat is uiteraard net zo flauw als de uitspraken en de daden, van de vader van éne zekere Máxima Zorreguieta, te vereenzelvigen met haar, en in de pers te zetten. Het extreem rechts is zich Europees aan het verenigen om in 2014 een fraktie te kunnen vormen. Anderen in deze fraktie zouden kunnen zijn Vlaams Belang (België), FPO (Oostenrijk), Zweedse demokraten, Lega Norte (Italie). Nigel Farange van het UKIP (UK). Probleem bij de profilering is dat sommigen in deze anti–EU coalitie zich niet wil vereenzelvigen met anti-vreemdelingen partijën. Er is dus nog veel werk aan de winkel. Zo’n Europese fraktie opent echter wel de weg naar Europese subsidie. Ze krijgen dan geld voor een secretariaat en andere ondersteuning, ze mogen voorstellen doen om het beleid te veranderen, ze krijgen meer spreektijd tijdens debatten en ze hebben meer invloed op de onderwerpen die besproken worden. Indien ultra rechts zo een fraktie zou kunnen behalen, dan heeft Europa zijn eigen versie van de Amerikaanse “Tea Party” die het Amerikaanse Congres verlamde. Als kleine fractie zouden zij wel eens “op de wip” kunnen zitten, en door hun gewicht, de balans in het gevecht tussen twee grote partijen, kunnen laten overslaan naar waar zij dat willen. Gelukkig voor de Eurokraten is die hele ultra rechtse fraktie momenteel te verdeeld en bakkelijen ze onderling over hun extremismen. Het zou echter nu wel kunnen dat er plots bereidheid ontstaat om het “Europese” project te willen herzien. Europese samenwerking in de jaren 60 en 70 heeft steeds tot voorspoed geleid. Vrijhandelszone´s, eenheidsmarkt, geen grenskontroles, etc… Dat waren de Europese economische pluspunten, los van een vereniging van landen. De wil echter, ontstaan in de jaren 90, om een Europees “Empire” te stichten heeft in nog geen enkele eeuw gewerkt. In principe is dit Europese Empire niet anders dan het Romeinse rijk, het Franse rijk, Het Duitse rijk of het Oostenrijks Hongaarse rijk. Iedere keer ging het om de gedachte om landen en culturen te verenigen, die dit eigenlijk niet wilden. Moet een sterk economisch Europa een Verenigd Europa zijn? Kan men in een Europa van twee snelheden (De Gemaanse en Latijnse werkethiek), kan men daar met 1 munteenheid de scheefgetrokken inflatie, export, werkloosheid, en andere ontspoorde nationale economische indicatoren rechttrekken? De toekomst van Europa zal liggen in een meer economisch richting dan een “verenigende”. Men zal “iets” moeten doen met de Euro om in Europa meer evenwicht te scheppen tussen noord en zuid. De gemakkelijkheid waarmee nu in een “eensgezind” technokratich Europees parlement wetten worden gestemd, zal onder druk komen te staan met deze mogelijk nieuwe fraktie. Deze nieuwe anti Europese “zweep” fraktie zou wel eens de aanstoot kunnen geven om de oude garde wakker te schudden. Zij hebben te lang als ongenaakbare pottentaten de ene Europese wet na de andere door de Europese burgers hun strot geduwd. Een beetje tegenwind kan geen kwaad. Om het in economosche termen te zeggen. concurrentie houd de markt wakker en gezond.
