Per 1 november 2019 wordt Christine Lagarde, ex-IMF, de nieuwe voorzitter van de ECB. Dat is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk en niet enkel omdat zij een bewezen crimineel is (de zaak-Tapie, 2016), maar vooral omdat voor haar zo’n job eigenlijk een stap achteruit is: vanuit een globalistisch perspectief, namelijk, is de ECB slechts een lokale tak van het monetaire systeem.
Het moet dus al erg gesteld zijn met de Eurozone. En dat is het ook. Ondanks massieve monetaire injecties door haar voorganger, blijkt de economie maar niet aan te trekken. Inflatie blijft laag, en nu dreigen we zelfs in een onvervalste recessie te belanden. De Duitse economie, tot nader order nog steeds de motor van de Eurozone, sputtert, en in de andere landen is het ook al niet veel beter. Italië heeft begrotingsproblemen, en hoewel ze doodgezwegen worden door onze corrupte media, geven ook in Frankrijk de gele hesjes het nog niet op.
U mag zich dus verwachten aan een hete herfst.
Lees verder
