In Canada werd tussen 1974 en 1979 een basisinkomen experiment uitgevoerd. Waarom werd het in 1979 gestaakt?
Dat heeft te maken met de politieke keuzes die toen in Canada gemaakt werden. Een nieuwe regering, een nieuw beleid.
Het basisinkomen was voor de nieuwe regering als onderwerp onbespreekbaar. Er werd niet gewacht op resultaten. Het werd gewoon gestaakt. Politiek ongewenst.
Pas in 2008 was er een onderzoekster die de 1800 dozen met archief in ging om te kijken wat of de resultaten eigenlijk waren…
Wat het meest opviel, was het feit dat mensen gezonder werden. Het aantal ziekenhuisopnames nam namelijk met 8,5% af.
Dat was met name omdat er minder alcoholmisbruik was geweest.
Dat alles resulteerde ook in veel minder dokterbezoek en minder psychologische hulp die nodig was.
Als u zich afvraagt wat het basisinkomen moet betalen, dan ligt hier een enorme besparing om op te pakken.
Minder alcohol betekende ook minder incidenten, minder ongelukken, minder vandalisme.
Maar waarom die verandering?
- Het heeft alles te maken met het verdwijnen van armoede. Er was de zekerheid van een basis inkomen. Dat gaf rust. Dat gaf dus binnen gezinnen minder ruzies en onrust.
Mensen werden er letterlijk gelukkig van.
Het resultaat was ook dat school vaker werd afgemaakt. In 1976 was het zo dat alle deelnemende kinderen in het experiment ook hun laatste schooljaar bezochten.
Leuk allemaal, maar wat gebeurde er na 1979?
Immers toen stopte het experiment.
Helaas het te vorospellen resultaat. Men verviel weer in de oude gewoontes en de eerdere armoede. De bedrijfjes gingen failliet, de gezinnen leefden weer ongezonder en de schoolloopbaan werd weer vaker voortijdig afgebroken.
In feite bewees de terugval net zo veel als de vooruitgang tijdens het experiment.
In totaal deden 2.128 mensen mee in die vijf jaar.
Gebleken is in die vijf jaar dat mensen niet minder gingen werken. Het was dus geen beloning om niets te doen.
Daarbij is het wel belangrijk dat het basisinkomen ook wel dat blijft, een basisinkomen. De erg ruime tijdelijk werkloosheidsuitkering die recent in de VS werd uitgekeerd aan iedereen die ook maar aangaf werkloos te zijn maakte dat mensen zich liever als werkloze registreerden dan te werken. Maar dat kwam omdat in de arme staten de extra uitkering van 600 dollar per week ver uitkwam boven het netto loon dat ze zouden verdienen als ze werkten. Als je weet dat je drie maanden je hand kan ophouden je meer kan opleveren dan die tijd te moeten werken in een baan die je niet echt leuk vindt, dan is de keuze snel gemaakt. Dát vergelijken met een basisinkomen is onjuist. Die $600 per week was geen basisinkomen voor veel slechtst betaalde Amerikanen, het was een ‘niets doen’ bonus.
Het experiment in Canada was bijna vergeten. Het werd een onbespreekbaar onderwerp. Nu in de Corona tijd blijkt het belangrijk genoeg om toch te kijken naar de levensvatbaarheid van een écht basisinkomen. Een basisinkomen die ook dát moet zijn, een echt basisinkomen waarbij je dus uitgedaagd wordt om ernaast te gaan werken, of je eigen bedrijf op te richten.
In Canada bleek dat men tijdens het experiment bereid was om vaker dan voorheen fulltime te gaan werken. Dat maakte ze namelijk écht financieel onafhankelijk. Een uitkomst die niet verwacht was.
Bron: BBC
