In 2007 begonnen er zich scheuren te vormen in de fata morgana van eeuwige groei door ongelimiteerde schulden. Daar waar een goede fles wijn finaal om zeep geholpen wordt door een druppel azijn, hadden de tovenaars van de financiële wereld een Château Pétrus ontwikkeld die met 20% azijn niks van z’n kwaliteit verloor. Het was de fameuze topper “Château Domme Onnozelaars”, beter bekend als CDO.
Aangezien zowat alle bankiers zich hadden laten vangen aan dit wonder-product, dat gigantische kunstmatige winsten genereerde en zodoende de bonussen richting de stratosfeer katapulteerde, balanceerde het internationale financiële systeem eind 2008 op het randje van de afgrond. Doch het onheil werd afgewend door het percentage azijn in de wijn op te trekken van 20 naar 60%. Een probleem van teveel schulden en een te lage rente, om het risico van die schulden te dekken, werd opgelost door veel meer schulden te creëren en de rente richting nul te duwen. Een natte kelder werd drooggemaakt door er massa’s vers water in te pompen, en de kudde geloofde het. De angst voor de realiteit maakte dat zowat iedereen begon te geloven dat de kelder werkelijk drooggemaakt kon worden door er water in te pompen.
Een zeer klein aantal mensen, laat me ze ‘MacroTrenders’ noemen, voelde echter nattigheid en begon zich voor te bereiden op hetgeen in de sterren geschreven stond;
Lees verder
