Dat het met de sociale voorzieningen in Amerika lamentabel gesteld is weet iedereen. De “Amerikan Dream” laat velen dromen van de onbegrensde mogelijkheden van het land. Alleen, het wil niet altijd lukken. Met de orkaan Sandy steekt dan ineens weer een heel Amerikaans fenomeen duidelijk de kop op. De maatschappelijke betrokkenheid van het Amerikaanse bedrijfsleven met de realiteit en miserie van alle dag. Vele grote en kleine Amerikaanse bedrijven trekken de portemonnee om een bijdrage te leveren aan de noodhulp en wederopbouw na orkaan Sandy. Winkelbedrijf Home Depot bijvoorbeeld zegde donderdag 1 miljoen dollar toe, net als mediaconcern Viacom. Ook de financiële concerns Wells Fargo en Capital One en de autobedrijven Toyota en Mercedes-Benz USA hebben donaties van 1 miljoen dollar aangekondigd.
Mediaconcern Time Warner heeft 600.000 dollar beloofd en detailhandelaar Target 500.000 dollar, net als koffieconcern Starbucks en speelgoedreus Toys ‘R’ Us. In Amerika is wegens het gebrek aan een uitgebreid sociaal vangnet het de doodnormaalste zaak, zelfs bijna een morele verplichting, om naast de belastingen, vrijwillig bij te dragen aan de maatschappij. Ieder zichzelf respecterend bedrijf, groot of klein, heeft dan ook zijn specifiek sociaal doel dat het sponsert. Gehandicaptenzorg, bejaarden, kunst, dieren etc.. Sommige bedrijven gaan zelfs met de pet langs bij hun leveranciers om hun doel te sponsoren. Henry Ford zei ooit “Een onderneming die niets anders voortbrengt dan geld is een armzalig soort van organisatie.”
Nu er in Europa keihard gesnoeid wordt om de stommiteiten van banken en politiek te betalen, zullen er ook hier gaten komen in het sociale vangnet. Het zou daarom goed zijn dat ook Europese succesvolle bedrijven eens aan de woorden van Henry Ford zouden denken. Dit zou dan meer geëngageerd kunnen gebeuren dan door enkel eens de sympathieke knol uit te hangen bij groots opgezette TV evenementen (reclame). In Amerika kiest mijn zijn specifieke “Charity” project, en vermeld men dat ook fier op zijn facturen en correspondentie. Dit vergt wel een nieuwe mentaliteit. Ook bij de aandeelhouders van het bedrijf. Bij de sluiting van Ford in Limburg, en de sociale drama´s die dit veroorzaakt, is waarschijnlijk enkel rekening gehouden met winst, niet met de sociale kost. Uiteraard moet er winst gemaakt worden maar tegen welke prijs? Multinationals mogen echter niet uit het oog verliezen dat een maatschappij een samenhangsel is van mensen. Diezelfde mensen die hun auto´s, machines, smartphone´s etc. moeten kopen. Er moet wel gestreden worden met dezelfde wapens. Zolang China zijn industrie subsidieert (Bv de zonnepanelen industrie), en deze chinezen Europa overspoelen met hun gesubsidieerde goedkope rommel, zolang mag de Europese nijverheid met een arm op de rug gebonden, blijven proberen even productief te zijn als het Chinese onderbetaalde werkmierenleger. Europese vakbonden en politici zouden er beter aan doen naar China een vuist te tonen, zodat de sociale omstandigheden van de chinezen beter worden, en daardoor deze van Europa beschermd. Dit gaat al jaren structureel verkeerd Indien we zo verder gaan, word Europa het oude en verarmde continent, dat mag hopen op de sociale geëngageerdheid van die bedrijven die nog winst maken.
