Isoleren, in de gangbare betekenis van het woord, betekent “afzonderen”, “apart zetten”, “scheiden”. Als ik tien schapen heb, en er zit één zwart schaap tussen, dan kan ik dat dier pas “geïsoleerd” noemen als ik het in een apart hok in de stal gezet heb, gescheiden van de andere, witte schapen.
Niet zo in de virologie. Daar heeft het werkwoord isoleren met de jaren een geheel andere betekenis gekregen. Als bewijs van isolatie wordt niet het apart kunnen zetten van het “virus” gezien, maar het feit dat bij het sterven van een cel partikeltjes uit die cel komen. Naar analogie: niet het kunnen afzonderen van dat zwarte schaap is het bewijs van isolatie maar het feit dat al mijn schapen (én alle andere dieren) de brandende stal ontvluchten. Dat noém ik dan isolatie.
Mij dunkt dat de virologen hier toch wel heel veel dichterlijke vrijheid nemen. Hoe kunnen ze zelfs nog maar gaan beweren dat het verschijnen van partikeltjes bij het afsterven van een cel ook een bewijs is dat die partikeltjes ook de dood van die cel veroorzaakt hebben? Dat is alsof je een brandweerman ervan zou beschuldigen een bib in brand gestoken te hebben, alleen maar omdat je hem ziet buitenrennen met een paar kostbare wiegedrukken. Bewijst dat dat hij de brand veroorzaakte?
Lees verder…
