Als iemand u een kleine leugen vertelt, dan is er vaak nog genoeg waarheid om die leugen heen zodat u die effectief als leugen kunt bestempelen. Hij is nog binnen uw gezichtsveld te situeren, en, als u nog niet gehypnotiseerd bent door de media, is uw zicht nog breed genoeg om hem zonder veel moeite te elimineren. Dit doen we vaak, en we zijn er zelfs goed in.
Als iemand u echter een leugen vertelt die gebaseerd is op een andere, mogelijk valse stelling, dan ligt de zaak al wat moeilijker. Dan moet u eigenlijk de geldigheid van die andere stelling ook checken, en uw mentale oog dus wat afwenden van één potentiële leugen naar een andere. Dat kost meer moeite, en de mogelijkheid ontstaat dat u die tweede stelling aanvaardt, gewoon omdat u de moeite niet deed om die ook te checken.
Maar het wordt pas echt moeilijk wanneer drie leugens op elkaar steunen. Dat komt omdat die derde leugen dan een driehoek vormt met de twee andere leugens, en u vaak te midden die driehoek staat. Dat is zeker het geval wanneer die derde leugen boven uw bewustzijnsniveau ligt. Overal waar u kijkt vindt u dan consistentie, en als het cultureel systeem maar genoeg de gedachte blijft herhalen dat logische consistentie het alfa en omega van de waarheidsvinding is, dan zit u netjes opgesloten in een matrix.
Een voorbeeld?
Lees verder
