Democratie is een woord waarvan velen de inhoud slecht begrijpen. Bijna alle Europeanen zijn er in geboren, hebben geen oorlog meegemaakt, en nemen het huidige politieke democratische bestel als iets wat er altijd was. Iets dat er was, er is, en altijd zal blijven. Wat wil het woord eigenlijk zeggen? Het Nederlandse woord stamt af van de Griekse woorden (dèmos) “volk”, en (krateo) “heersen, regeren”, en betekent dus letterlijk “volksheerschappij”.
Dit houdt in dat het volk zelf stemt over de wetten, zoals in het oude Athene, of het volk verkiest vertegenwoordigers die de wetten maken, zoals in België en Nederland. Deze maand heeft een rapport van Eurostat de Democratisch gekozen Europarlementariers wakker geschud. Dat rapport stelde de weer toegenomen jeugdwerkloosheid aan de kaak.
Meer dan 50% in Spanje en meer dan 60% in Griekenland! Een generatie gefrustreerden loopt doelloos rond. In Nederland en Spanje heeft men stemrecht, in Belgie stemplicht. Daar MOET iedere Belg gaan stemmen. Europese verkiezingen zijn echter een recht en geen plicht. Plots zijn (Euro)politici gaan beginnen rekenen en de uitkomst, maakte hen bang. Als een of andere pottentaat (Zoals in Italie is gebeurd met de de komiek en antipoliticus Beppe Grillo), de jongeren achter zich kan scharen doordat die massaal op hem gaan stemmen, en het moegestemde oudere establischement overtroeven, is het hek van de dam. Waarschijnlijk zijn ze ook wakker geschoten van de rellen in Zweden, de Indignados van Spanje, de zwarte partij van Griekenland etc… De grondvesten van de democratie staan te trillen, doordat anarchistische (werkloze) jongeren geweld niet schuwen om zich kenbaar te maken. Deze anarchie zal dan weer een tegenreactie oproepen: de behoefte aan wetten, en sterke sturing, een dictator. (jawel, u leest het goed). Als men bovenop de jeugdwerkloosheid (allochtoon als autochtoon), daarbovenop het islamofobish geweld rekent, van extremistische moslims die lak hebben aan democratische spelregels, dan staat er een gevaarlijke mix in de ketel te pruttelen. Volgend jaar in mei (de lente) zijn het weer Europese verkiezingen. Stel u voor dat de jongeren zich masaal achter een soort Beppe Grillo figuur gaan scharen. Dit zou sneller gebeurd zijn via sociale media (Facebook, Twitter) dan de oude garde kan vermoeden. Misschien zou er dan via die snelle sociale media een “Europese Lente” beweging kunnen ontstaan. Eén die van “Europa” af wil.
Leg eens aan die meer dan 50% werkloze jongeren uit wat “Europa” voor hen gebracht heeft? Leg hen de fundamentele waarden eens uit, van het democratisch bestel, waarin ze geboren zijn, en als vanzelfsprekend vinden! Het hoogste goed voor een (Euro)politicus is echter zijn zitje. Indien die nu gaat voelen dat de jongeren aan zijn poten aan het zagen zijn, zullen er wel plots miljarden getoverd worden, die dan snel naar de industrie en kmo´s geschoven kunnen worden in de vorm van “loonsubsidie”. Daar zit eigenlijk de hele kern van het probleem. Arbeid is zo duur geworden, dat het contraproductief werkt. Arbeidskost zit namelijk verwerkt in de verkoopprijs. Iets wat syndicalisten niet schijnen te willen begrijpen. Maar ook dat is democratie. In vele bedrijven en administrarties loopt men op zijn tippen van de werkstress, en zitten velen te werken over de rand van hun bekwaamheid. Doe daar iets aan! Door jongeren (kostneutraal) in te zetten en op te leiden.
De politiek van pappen en nathouden samen met de geobsedeerde besparingsdrang van de 3% norm, heeft nu een generatie werkloze jongeren gecreerd, die wel eens plots uit een heel eigenaardige hoek zouden kunnen komen. Het wordt tijd dat de (euro)politici, die nooit een dictatuur hebben gekend, zich gaan realiseren, dat er ook andere bestuursvormen bestaan. Dat er een werkloze generatie bestaat die verandering wil, nu, en in hun ogen niets te verliezen hebben.
