Het Cyprus debacle heeft ons vooral geleerd dat principes van geen tel zijn wanneer een oplossing gevonden moet worden die de politiek kan dienen. Cyprus was op drie manieren een première:
1. De invoering van kapitaalcontroles, met als gevolg dat een Cypriotische euro toen minder waard was dan een Belgische of Nederlandse euro en wel om de eenvoudige reden dat je de Cypriotische euros niet langer uit het land kon krijgen.
2. Het aansprakelijk stelen van obligatiehouders
3. Last but not least het roven van spaardeposito’s boven de 100.000 euro. Een golf van paniek woedde door Europa, maar hoge financiële EU bollebozen verklaarden schijnheilig, om de brand wat te blussen, “dat Cyprus een apart geval was”. Dit totdat Dijsselbloem zich versprak, om daarna wat schaapachtig te kennen te geven niet goed de vertaling te begrijpen van het woord “template”(?!).
Vraag is nu wie in de toekomst gaat betalen voor reddingsoperaties? En dan lijkt deze “template” of manier van vorm van financiering (obligatiehouders, aandeelhouders, grote spaarders aanspreken) veel efficiënter dan (nog meer) belastingen te gaan heffen in landen als Italië, Spanje, Griekenland en Portugal. Volgens Willem Buiter, de chief economist van de Citigroup, moet een fonds dat alle banken in de eurozone wil herkapitaliseren 3.000 miljard euro bevatten, dat is 30% van het bbp van de eurozone. Al in 2011 merkte de Boston Consulting Group op dat een belasting van 30% op alle activa de enige uitweg uit de eurocrisis zou zijn. Sinds dan hebben politici enkel uitgeblonken in het kopen van tijd en pappen en nathouden.
Ik denk dat we net zoals in Cyprus een bepaalde dag gaan meemaken dat de banken voor een week gesloten zullen zijn. Dat obligatie- en aandeelhouders in dit bankpapier de waarde hiervan op hun buik kunnen schrijven en dat de spaarrekeningen afgeroomd worden met bv 30%. Deze dertig procent worden wel omgezet in nieuwe aandelen van de nieuwe bankentiteit(en). Deze zal er alles aan moeten doen om terug winstgevend te zijn, nu ze van de schulden molensteen rond hun nek af zijn. Tevens door terug maatschappelijk relevant te worden en kredietverlening aan bedrijf en hypotheekmarkt te verstrekken. Is dit een horror scenario? Nee! In 1990 redde de Zweedse overheid zijn banken, vrijwel alle banken werden genationaliseerd. Iets in de zin zoals met SNS en ABN Amro gebeurd is. Naderhand heeft de overheid met grote winst zijn aandelen terug verkocht en liep fluitend met de winst de deur uit. Soortgelijke oplossing zou er nu in bestaan, niet de belastingbetaler “de staat” te laten opdraaien voor de redding van de banken, maar door spaardeposito´s bv. 30% af te romen, deze om te zetten in aandelen, en misschien er een soort staatsgarantie voor 5 jaar af te geven.
Besluit: misschien ligt bovenbeschreven “template” reeds klaar in Europa, en wachten politici nog juist op de volgende euro crisis om hun slag te slaan. In juni komt zelfs een nieuwe EU wet die aandeelhouders en spaarders aansprakelijk stelt! Het wordt dus wettelijk!Het moge duidelijk zijn dat pappen en nathouden niet meer helpt, en dat er zich een sociaal drama aan het voltrekken is in de maatschappij. Microchirurgie helpt niet meer, hopelijk de botte bijl nog wel. De bange depositospaarders die nu bakken geld naar de bank dragen, worden dan misschien tegen heug en meug aandelenbeleggers.
