Dit kerstverhaal heb ik geschreven in 2010. Is er sindsdien veel veranderd? ……..Een arm Spaans echtpaar loopt eind december langs de Nederlandse steden. Ze waren gevlucht voor de stijgende werkloosheid in Spanje. Ze hadden op het stabiliteitspact van Europa gerekend, maar intussen zijn hun schamele euro spaarcentjes sterk in koopkracht gedaald, is hun pensioen genationaliseerd en kunnen zij zich daardoor geen hotel veroorloven. Hun reserves en pensioen waren in aandelen Fortis en obligaties Griekenland belegd, want ze dachten dat de overheid daar wel goed op controleerde. Geld voor benzine voor hun achtste hands Seat was er niet, want die is vanwege Europese accijnzen, milieuheffingen plus het tijdelijke kwartje van Kok, dubbel zo duur als in Spanje. De Seat deden ze dan maar weg vanwege de slooppremie. Dus sjokten ze door op de ezel.
Letterlijk vol verwachting klopten zij aan bij een ziekenhuis om de zwangerschap te laten controleren. Echter vanwege budgetbeperkingen, quotumoverschrijdingen van de verzekeraars, vakgroepoverleg, ontplooiingstijd vergoeding, resocialiseringscursussen, overdracht vergadering, fusie besprekingen en bestuurslaag toevoeging, bleef de deur voor hen gesloten die dag. Ze zochten een agent die hen misschien verder de weg kon wijzen. Helaas, was er geen te vinden, gezien VUT, pré-pensioen en nog wat cursussen ‘hoe blijf ik uit de buurt van een winkeldief’ was de enige wijkagent niet beschikbaar, en de andere 80% van de politiemensen zat al standaard op het bureau, het werk te verdelen, te coördineren en in te plannen. Gelukkig kon een werkloze projectontwikkelaar (de markt was in elkaar gezakt door de nieuwe regels van de AFM, waardoor nieuwe hypothekenbemiddeling praktisch onmogelijk werdt). Dus, gelukkig was daar de werkloze projectontwikkelaar die het stel kon doorverwijzen naar een Zeeuwse fruitteler. Die had een lege schuur, waar ze de nacht konden doorbrengen. Zijn schuur was leeg vanwege verhoogde milieu -eisen waardoor hij zijn gewas niet had kunnen beschermen en daardoor was zijn oogst mislukt. Nieuwe bestrijdingsmiddelen worden al jaren niet meer goedgekeurd door Brussel. Als alternatief dacht hij gelukkig nog wat bij te kunnen verdienen met de kweek van nertsen, maar die waren door het gesubsidieerde dierenbevrijdingsfront vrijgelaten. Trouwens, zijn schuur en boerderij waren toch al onverkoopbaar, want hij had geen energielabel.
Er was dus genoeg plek, ook voor de ezel, maar niet voor de geit, die moest worden platgespoten wegens een of andere geschutskring rond het gebied. Door af te spreken dat de Spaanse aanstaande vader onbetaald zou klussen, en dat de teler voor wat voedsel zou zorgen, werd het zelfrespect van beiden, nog enigszins behouden. De vrouw van de teler vroeg wel of de schuur verduisterd kon blijven, want er werd steeds meer gebruik gemaakt van de sociale fraude klik-lijn (een variant op de belasting verklik-lijn ), want op het werken door asielzoekers en niet-geregistreerden stonden torenhoge boetes. Op die vrijdagavond, aan het eind van de week, kwamen er nog wat ondernemers bij, in de schuur. De meesten waren failliet en hoefden na 17 uur niet meer bij het UWV in de lege kaartenbakken te neuzen. Gelukkig brachten ze allemaal wat mee voor het jonge Spaanse stel. Een voormalig apotheker bracht wat zalf, die vanwege het nieuwe geneesmiddelenbesluit, chemische middelen registratie en etikettering regels van de markt gehaald moest worden, ook al was het een volkomen natuurlijk goedje.
Dit zorgde voor verlichting. De voormalige bakker had nog wat diepgevroren soesjes. Omdat zijn werkvloer geribbeld moest zijn en omdat zijn vloer gedeeltelijk niet-geribbeld was, moest hij zijn bedrijf sluiten van de arbeidsinspectie vanwege uitglijdingsgevaar en tegelijkertijd ook van de milieu inspectie vanwege het niet-hygiënisch zijn van een geribbelde vloer. (Of… was het andersom?)
Warme kleding kwam er van de gesloten kledingzaak. Het verhoogde minimumloon maakte het onmogelijk om nog personeel aan te nemen en zelf tegelijk inkoop, verkoop, voorkoming van diefstal, de administratie en gratis BTW administratie te doen.
Een ex-bankier had nog wat over van zijn kerstbonus, die had hij van de voedsel Bank gekregen. Hij was ontslagen omdat hij op last van de MiFid en de AFM regelgeving, geen risico’s met beleggingen meer mocht nemen, en daarna prompt werd aangeklaagd omdat het pensioenfonds nu te weinig rendement maakte. Al deze bezoekers kregen minimale overheidsbijstand. Ze vroegen zich wel af waarom zij steeds minder kregen, terwijl ze in het verleden steeds meer en hoge premies hadden betaald. Waar was dat geld naartoe gegaan? Hadden de politieke punthoofden dit aan failliete banken en EU landen uitgedeeld? De naburige boer, die zijn melk vanwege de gesubsidieerde melkplas en weer een wijziging in de regels voor melkquota, mest en mineralenboekhouding toch niet meer kon verkopen, zorgde voor gezonde melk voor moeder en kind.
En toch was iedereen in die tochtige schuur gelukkig, en dacht na over het leven. Blij dat de bureaucratie hen na 17 uur vrijdags, en het hele weekend lang, niet lastig viel met formulieren, verplichte enquêtes, reglementen of wijzigingen op nadere Regelgevingen. Ze zaten allen rond het petroleum vuurtje, met warm aangezicht en koude rug, toen de Spanjaard begon te vertellen over zijn land. Dat zijn land ook vol bureaucratie zat, maar dat die enkel diende om de werkloosheid cijfers op te smukken. Dat al de bureaucratie, bestaande en nieuwe regelgeving, door iedere Spanjaard met schouderophalen wordt onthaald, omdat die weet, dat al deze regeltjes toch niet gecontroleerd worden. Hij vertelde tevens dat de regering zelf ook wel weet dat bijna de helft van de economie in het zwart is, maar dat de beleidsvoerders wijselijk geen aanstalten maken dit gebruik uit te roeien, omdat dan de hele economie in elkaar zou storten. De Spanjaard vertelde zelfs over uitbundige feesten (Moros Y Christianos) om te vieren dat ze vroeger alle Arabieren terug naar hun land hadden gestuurd. Niks multi culti samenleving. Met vocht in de ogen zat de projectontwikkelaar te mijmeren over de vele zakendinners die hij had gegeven, betaald vanuit de zwarte kas. Aan de relatiegeschenken die hij kwistig uitdeelde om projecten voordelig te kunnen regelen. Dat waren tijden… Toen had iedereen werk! De bakker zat te dromen van een bakkerij waar hij zijn warm geurig worstenbrood niet van de voedselwaren inspectie onmiddellijk in een vrieskast-vitrine moest steken, zodat alle smaak en geur steriel vermoord werden. En zo zat iedere zelfstandige in zichzelf te filosoferen over een nieuwe toekomst met vrijheid van ondernemen en handelen.
En PLOTS scheen er een heldere ster door een gat in het dak. De apotheker die vroeger een zeilboot had, wist dat de ster pal zuid stond. Dit was een teken. Het zuiden! Dat is waar Spanje ligt! Een nieuw leven. Nieuwe kansen. Een beter klimaat, meer vrijheid! Heel ondernemend Nederland, dat rond het petroleumvuurtje zat, nam een besluit. Zij vroegen het Spaanse gezin om mee te gaan, om hun de weg te wijzen naar de Costa Blanca. Zij hadden gehoord dat het daar vol moest zitten van ondernemende Nederlanders en Belgen die allen de apparatchicks en regelgeving van hun eigen land waren ontvlucht en hen de middelvinger hadden gegeven.
Moraal van het verhaal: als je hier aan de Costa Blanca koopt of zaken doet, met een Nederlandse of Belgische ondernemer, gedenk dan dit verhaal. Vele van deze ondernemers zijn misschien zoals de filosofen of economische vluchtelingen uit dit kerstverhaal, op weg naar een betere samenleving.
De boer, de apotheker, de makelaar, de bakker, de beenhouwer, de loodgieter zij vormen de fundamenten waarop een kleine economische samenleving is gebouwd. Een samenleving die gebaseerd moet zijn op respect, samenhorigheid en werken. Laat ons dus allen hier aan de Costa Blanca, Nederlanders en Belgen, ons steentje bijdragen en elkaar de hand reiken. Dit om hier samen onze kleine Nederlandstalige gemeenschap welvarend uit te bouwen. Aan allen een fantastisch 2016 gewenst. Feliz Fiestas
