De fans van president Trump zien het besluit om importheffingen te gaan invoeren op staal als een briljante zet van Trump. Ze wijzen er op dat ook Obama importheffingen toepaste.
Dat laatste klopt. Er is echter wel een verschil aan te geven.
Bij Obama was het een heel gerichte actie op alleen heel specifiek Chinees staal. Het was ruim van tevoren aangekondigd en voor niemand een verrassing.
Bij Trump begon het als een import op alle staal en nadat de wereld in opstand kwam, werd bekend dat er te onderhandelen was. Nu is dat ook een strategie, maar is het slim om eerst iedereen boos te maken en dan terug te krabbelen? Maak je jezelf daarmee geloofwaardig?
Ondertussen is de vertrouwensband wel fors aangetast.
Trump mist alle finesse die je wel van een president mag verwachten. Door zijn opstelling is iedereen het vertrouwen in de VS kwijt. Wie heeft er vijanden nodig als je een partner als de VS hebt?
De vraag is dus of de gekozen strategie wel zo slim is. Het is zelfs de vraag of het wel een strategie is. Er wordt wel beweerd dat Trump tot zijn besluit gekomen is, omdat er erg veel persaandacht ging naar zijn buitenechtelijke affaires en het Rusland onderzoek dat ook richting zijn zakenimperium is opgeschoven.
De druk op hem nam enorm toe en met deze ongenuanceerde importheffingen had de wereldpers genoeg andere zaken om over te schrijven.
Ik vrees dat dit wel eens de reden achter het zo plotseling genomen besluit was. Mede omdat het Witte Huis nogal schutterde toen het besluit getwitterd werd. De woordvoerders wisten namelijk nog van niets. Is dat beleid, of is dat paniekvoetbal?
