Engeland stond jarenlang gekend als het meest tolerante land om immigranten binnen te laten. Vele (illegale) immigranten probeerden via Dover en Calais Engeland binnen te geraken. Eigenlijk kan men economische en politieke vluchtelingen niet kwalijk nemen om de gaten in de wetgeving, en sociale voorziening, optimaal te benutten om zijn soms levensbedreigende situatie te verbeteren. Hoe zou je zelf zij in die situatie? Tolerantie is mooi. Maar totale tolerantie is ook gemakkelijk. Als een ouder 100% tolerant is t.o.v het naar bed gaan van de kinderen, zitten alle kinderen binnen de kortste keren te kijken naar de nacht film. Ik ben er van overtuigd dat er in het hogervermelde huisgezin geen ruzie is i.v.m. het naar bed toe gaan. Eens de nachtfilm een verworven recht, krijg ze dan nog maar eens om 22:00 uur in hun bed?
Die 100% gemakkelijke tolerantie, zal echter overslaan in extremisme. Straffen zullen moeten worden toegepast om de grens van de tolerantie terug in ere te herstellen. England gaat nu allerhande maatregelen invoeren om zijn losse tolerante immigratiepolitiek om te keren. Dit ingegeven door de vrees voor de hordes Roemenen en Bulgaren die worden losgelaten in de EU vanaf 2014. De Britse premier David Cameron windt er geen doekjes rond. Nieuw aangespoelden, kunnen maar pas na 3 maanden een werkloosheidsvergoeding krijgen, en dan nog beperkt tot 6 maanden. Allerhande steunmaatregelen worden opgezegd. De Europese commissie is woedend. Deze praatbarak orakelt dat in de grondbeginselen van de EU vrij verkeer van diensten, kapitaal en personen zijn. Dat je niet het ene wel, en het andere niet kan aanvaarden. Dat de Poolse loodgieter echter onder het uurtarief werkt, de Roemeense vrachtwagenchauffeur de hele Nederlandse en Belgische transportsector de nek omdraait, is volgens deze hoge EU heren een tijdelijk fenomeen ter ere van de constitutie van het grote Europa. Mensen moeten maar tolerant zijn. Die Oost Europese inbraakgolven gaan wel over. Die vrachtwagenchauffeur zal ooit wel eens opslag vragen, en gelijk komen te staan met de Noord Europese normen. Tot nu toe zijn het politiek fatsoenlijke Nederland en Belgie heel tolerant geweest ten opzichte van veel fenomenen. Vanuit het denkbeeld van socialisme en humanisme, dat iedereen gelijk is, kan het ook niet anders dat vanuit ideologische standpunten een sociaal politicus zijn landsgrenzen opensteld. Men moet deze sociale en tolerante instelling als een mooi uitgangspunt toejuigen. Maar waar ligt de grens?
Net zoals met het voorbeeld van de nachtfilm, waar gaat de politiek grenzen stellen aan zijn tolerantie, en wie heeft de politieke moed om in de EU deze grenzen te stellen en te bewaken. De opkomst van extreme partijen in verschillende landen zijn het gevolg van deze slappe politiek. Hoeveel immiganten, die stranden op het eiland Lampedusa, bij hun overtocht van Afrika wil Nederland opnemen? Waar ligt de grens? Hoeveel Roemenen en Bulgaren gaan wij toelaten? Waar ligt de grens? Wetende dat zij nu ook EU burgers zijn er er zelfs geen grenzen meer gesteld kunnen worden. Hoeveel Noord Europese bedrijven moeten er kapot door het slap tolerant beleid t.o.v concurrentie vervalsende Oost Europese bedrijven?
De grenzen opengooien is heel tolerant, de verzorgingstaat is heel sociaal, maar zonder bewaking van de tolerantiegrenzen loopt ieder model vierkant, en produceert extremen. Politiek Nederland en Belgie zouden misschien niet met het vingertje moeten wijzen naar de extreme partijen, maar zich eens zelf afvragen wat de oorsprong is van deze partijen met een populistisch programma? Indien regerende partijen de moed zouden hebben gehad, om over het idiologische heen, tolerantiegrenzen te stellen, zouden deze extremistische partijen geen reden van bestaan kennen.
