Vandaag zijn er verkiezingen in Israël. Nou is Israël een hoogst omstreden land. Hierover publiceren levert vrijwel gegarandeerd een berg bagger op. Denk aan bedreigingen en de wat minder originele verwijten naar Joden toe.
Israël is in het Midden Oosten de enige democratie. Het zou wat zijn als vrouwen in Saudi-Arabie kunnen stemmen. Stelt u zich het eens voor. Zou een boeiend concept zijn. Helaas voor de mensen aldaar is het concept democratie er niet ingedaald. Een stukje verheffing die nog moet komen. Als we de wereldkaart invullen met waar een democratie is dan houden we het op het Amerikaanse continent, Europese continent, Israel en een Afrikaans land. Verder is het eigenlijk allemaal een dictatuur. Met uitzondering van Japan, Australië en Nieuw-Zeeland.
Ik ben Israëlisch staatsburger. Nooit erg mee bezig geweest. De Joodse bloedlijn is zuiver en over sommige dingen praat je gewoon wat minder. Tot mijn issues met de gemeente Eindhoven compleet geëscaleerd zijn. Toen leek het me wel zo handig snel een tweede paspoort te regelen.
Dus ik kan zeggen dat Netanyahu mijn regeringsleider is. Idem voor Willem-Alexander.
Als ik kijk naar de Israëlische economie dan zie ik een kopie van de Verenigde Staten. Dankzij de opportunistische inslag is het land in staat snel te schakelen. Dankzij de doorlopende dreiging uit de wereld (let’s face it: wie is een vriend van Israël) is er een stevig ontwikkeld militair industreel complex. Dus de hele oorlog kan je met Israëlische wapens voeren. Nou is dat laatste, helaas, nodig.
Maar Bibi Netanyahu heeft mijn steun. Het is mijn man. Als ik moet kiezen tussen Koning Willem-Alexander en hem dan kies ik voor Bibi. De reden is vrij simpel. Toen het nodig was kreeg ik een tweede paspoort. Ik had tegen de gemeente Eindhoven een andere overheid die me, tot op de dag van vandaag, steunt en prikkelt. Prikkelt tot ideeën om te komen tot nieuwe interactie.
Als u mij vraagt of er ooit vrede komt rond Palestina en Israël dan moet ik toegeven dat ik het betwijfel. Israël is niet gewenst, heeft maar enkele echte bondgenoten en moet het vooral hebben van fanatisme en de collectieve bereidheid tot zelfopoffering. Iets wat realistisch is. Zolang je makkelijk stemmen kan winnen bij nepverkiezingen door te zeggen dat alle joden dood moeten is er een structureel probleem. Stel dat iemand dit over de Katholieken zegt?
Of ik naar Israël verhuis weet ik niet. Ik denk erover na. Zolang een vrouw, werkzaam in het onderwijs en enkele deuren verder wonend, de mening is toegedaan dat haar zoon (voor de puberteit) mij geen hand mag geven omdat ik “die vieze kut Jood” ben, zie ik mijn toekomst hier heel somber in. Als dat normaal is dan kies ik ervoor om abnormaal te zijn! Dan kijk ik mensen liever niet aan op hun geloof, afkomst, staatsburgerschap. Ik kijk liever of ik mensen waardeer of niet. Zijn het leuke mensen om in het leven mee om te gaan? Krijg ik er energie van? Maar ik moet toegeven: ik ben bang, ik weet niet of ik veilig ben. Dus wat is wijsheid? Wie het weet mag het zeggen?
