De Big Bang

Billy Joel schreef een song: “And we will all go down together”. Meestal geassocieerd met de Vietnam oorlog met  helicopters op de achtergrond. Dit gevoel kreeg ik toen ik het rapport van het IMF onder ogen kreeg ivm Griekenland. De conclusie was eigenlijk dat men een sprong in het duister had gemaakt, dat het plan niet klopte, en dat het desastreuze gevolgen had voor Griekenland.
Het eigenlijke motief was de redding van de Euro, niet die van Griekenland.

Alle Europese (zuidelijke) banken hebben  zich nadien als een spons volgezogen met eigen nationale hoogrentende staatsobligaties (hoog risico), met geld dat ze aan 1% konden lenen bij de ECB. M.a.w je leent geld aan 1% en koopt daarmee staatsobligaties aan 5%, en geeft die daarna bij de ECB als borg. De bank strijkt zelf de 5% intrest op en legt het risico bij de ECB. De staatskas blij, de bank blij, en de ECB draagt het risico. (u dus)
De tolale schulden liggen in Europa rond de 9300 miljard voor banken, en 3400 miljard voor staatsschulden. Het Europese noodfonds ESM is “maar” 700 miljard groot. U kan zelf ook rekenen. Dat brengt ons bij het nieuwste hersenspinsel van de ECB, “we hebben een Bankenunie nodig”. Met behulp van de in de maak zijnde bankenunie wil Brussel de gigantische schulden van Zuid Europa internationaliseren. Iedereen krijgt de schuld dus.

In een artikel in de Telegraaf staat dan weer dat Europese bedrijven tot en met 2017 in totaal 3,9 biljoen dollar (2971 miljard euro) aan bedrijfsleningen moeten aflossen of herfinacieren. Herfinancieren is een mooie term om schulden voor zich uit te schuiven. Als we dus alles optellen hangt er 15.771 miljard schuld in de lucht die moeten gefinancierd of afbetaald worden. Zolang de bange spaarder blij is met zijn 1% op de bank in ruil voor zijn wassen neus die “deposito garantiestelsel” heet, kunnen bank- en staatschulden zich nog voortslepen op goedkoop spaargeld. Indien de industrie echter binnenkort hogere rentes gaan geven op bedrijfsobligaties aan de spaarders (omdat banken toch niets uitlenen), zullen banken moeten volgen met hun spaar intrest of ze zijn hun spaarders kwijt. Op dat moment gaan de spaarders de banken in de tang nemen, (en niet andersom zoals gebruikelijk) waardoor de staat ook zijn goedkope financiering kwijt raakt. De rente op staatsobligaties zal dan ook moeten stijgen waardoor de waarde van de lopende staatsobligaties gaan wegsmelten onder de stijgende rente. Uw pensioenfonds, dat (verplicht) tot zijn nek vol zit met obligaties, ziet zijn dekkingsgraad als een steen vallen. Waarschijnlijk klapt dan het systeem ineen.

De big bang.

Vraag is “zal men het zover laten komen?” Uiteraard niet. De bankenunie zal dan een greep naar uw spaargeld doen als ultieme reddingspoging (zie Cyprus) Enkel, 15.771 miljard valt niet meer te financieren. Als Belgie aan de Europese commissie op zijn communie zieltje moet beloven om nog dit jaar 1 miljard extra te besparen, mag met hogervenoemde cijfers toch wel echt blijken dat “Europa” een theater stuk is aan het opvoeren, en de echte financiele problemen tracht te verdoezelen. Hoe is het echter zover kunnen komen? Is, was, onze verloren welvaart dan echt op schuld gebaseerd? Alle verantwoordelijken steken zich collectief weg, of doen dat het iets is dat hen plots overkomen is. Niemand zit te wachten op een ineenstorting van het financiële systeem. Indien dit gered zou kunnen worden met de confisquatie van uw spaargeld, zal men dat zeker niet laten. Trouwens, in beide gevallen blijft u even berooid achter. Fictie? Vraag eens aan je grootvader of hij u “Het tientje van Liefting (NL)“ of “De wet van Gutt(B)“ kan uitleggen. Als de bankenunie er komt, zal het geen land meer zijn dat ten onder gaat, maar ineens de hele Europese Unie. Dan zijn we terug bij de eerste zin van het artikel: We will all go down together.