De waarde van de Russische aandelenmarkt is in jaren niet zo laag geweest. Veel beursgenoteerde bedrijven zijn nog maar een fractie waard van wat ze ooit waren.
Dat is niet zo vreemd. Buitenlandse beleggers zijn vrijwel volledig verdwenen. Los van de economische situatie geldt op iedere beurs hetzelfde principe: als er veel minder kopers en verkopers actief zijn, neemt de liquiditeit af en komen koersen onder druk te staan.
Dat buitenlandse beleggers zijn verdwenen, heeft meerdere oorzaken. Voor veel westerse partijen is het door sancties simpelweg verboden om nog in Russische aandelen te handelen. Waar dat verbod niet geldt, ontbreekt de interesse grotendeels. Weinig beleggers geloven nog in een sterke toekomst voor de Russische economie.
Er is op dit moment dan ook weinig aanleiding om optimistisch te zijn over Russische beursgenoteerde bedrijven. Dat de beurs in Moskou voor internationale beleggers vrijwel oninteressant is geworden, is daarom niet meer dan logisch.
Wat op het eerste gezicht minder logisch lijkt, is de kracht van de roebel. Hoe kan de Russische munt onder deze omstandigheden relatief stabiel blijven?
De verklaring is eigenlijk eenvoudig. Er is nauwelijks nog een vrije internationale markt voor de roebel. Buiten Rusland wil vrijwel niemand de munt bezitten of erin handelen. Daardoor is de wisselkoers nog maar beperkt het resultaat van vraag en aanbod.
In de praktijk hebben de Russische overheid en de centrale bank daardoor veel invloed op de koers. De officiële waarde van de roebel is vooral een administratieve vaststelling, terwijl er slechts beperkte vrije handel is waarin die koers daadwerkelijk wordt getest. Dat betekent dat vergelijkingen met bijvoorbeeld de dollar slechts een beperkte betekenis hebben. Zonder een vrije markt is een wisselkoers immers veel minder een weerspiegeling van de werkelijke economische waarde.
Economisch gezien is Rusland daardoor steeds meer een geïsoleerd eiland geworden.
Zelfs landen die nog wel handel met Rusland drijven, doen dat bij voorkeur niet in roebels. Zij rekenen af in euro’s, dollars of – zoals China en India onderling hebben afgesproken – in hun eigen nationale valuta.
